• Outdoor feestjes

    Efteling – Wereld vol Wonderen

    ‘Jamie, ik ben afspraken met papa aan het maken en jij mag daar ook wat over zeggen. Welke afspraken wil je dat ik opschrijf?’. Eens in het jaar maak ik het ouderschapsplan opnieuw op, waarin ik afspraken schrap, aanpas of toevoeg. Jamie is dan vijf jaar en ik acht hem oud genoeg om er ook zeggenschap in te hebben. Dus ik leg hem uit waar het voor is, hij denkt even na en hij komt met de volgende afspraken voor het schooljaar van 2018-2019.  Punt 1. Met papa en zijn vriendin naar de Julianatoren. Punt 2. Een zwarte, volledig glitterende, liefst met reverse pailletjes, knuffel vleermuis.Punt 3. Met mama naar de…

  • Achter de schermen

    Genderkind en ouders forum

    Terwijl ik de was op sta te vouwen voel ik de paniek op komen zetten. Ik vouw jurken, leggings, roze onderbroekjes en roze sokken op. Ik vind ergens een verloren jongensbroek tussen de schone was, één van de weinigen die het overleefd heeft tot nu toe. Het enige wat de hele tijd door mijn hoofd gaat is datgene wat iemand laatst tegen mij zei ‘Soms denk ik wel eens dat je je poot stijf moet houden, geen jurken meer’. In luttele seconden nestelen paniek, woede en verdriet zich als een gierend monster in mijn hele lichaam. Het liefst zou ik nu al die meidenkleding pakken, verscheuren, in de prullenbak gooien…

  • Persoonlijke feestjes

    Als ik toen wist wat ik nu weet

    Met een grote slok water slik ik de roodgekleurde capsule door. Ik voel hem langs mijn keel mijn slokdarm in glijden en dan voel ik even helemaal niks. Leegte, stilte, zo aangenaam. Maar zo lang kan ik er niet bij stil staan, want ineens slaat de blinde paniek toe. Die pil die ik zojuist geslikt heb moet er uit. Het kan mij niet schelen hoe, maar hij moet er echt uit. Ik wil dat ding niet in mijn lijf, want ik heb geen idee wat er nu gaat gebeuren. Ik wilde deze pillen in de eerste plaats niet, maar mijn moeder en de dokter zeiden dat het beter was. Hij…

  • Outdoor feestjes

    Zeeuwen hebben de Westerscheldetunnel

    Ik concentreerde mij op wat er vlak voor mij gebeurde. Ik wilde niet te ver vooruit kijken, bang voor wat er zou gaan komen. Zo rustig als ik kon reed ik door, langzamer dan de toegestane snelheid. De zon in mijn gezicht, de wind door mijn haren. Ik controleerde nog één keer of ik alle apps op mijn telefoon open had staan die ik zometeen nodig zou hebben. Ik voelde of de edelsteen er nog lag, hij was geen millimeter verschoven. Mooi, ik was er klaar voor. Nog maar enkele momenten, hooguit een minuut voordat ik de weg zou begaan die mij al weken lang een knoop in mijn maag…