Outdoor feestjes

Efteling – Wereld vol Wonderen

‘Jamie, ik ben afspraken met papa aan het maken en jij mag daar ook wat over zeggen. Welke afspraken wil je dat ik opschrijf?’. Eens in het jaar maak ik het ouderschapsplan opnieuw op, waarin ik afspraken schrap, aanpas of toevoeg. Jamie is dan vijf jaar en ik acht hem oud genoeg om er ook zeggenschap in te hebben. Dus ik leg hem uit waar het voor is, hij denkt even na en hij komt met de volgende afspraken voor het schooljaar van 2018-2019. 

Punt 1. Met papa en zijn vriendin naar de Julianatoren. 
Punt 2. Een zwarte, volledig glitterende, liefst met reverse pailletjes, knuffel vleermuis.
Punt 3. Met mama naar de Efteling.

Bij punt drie trek ik in een vlot tempo wit weg, mijn adem stokt in mijn keel, mijn handen beginnen te trillen en mijn gedachten te razen. Ik raak al bijna in een paniekaanval alleen al bij het idee om samen naar de Efteling te moeten gaan. Heel voorzichtig probeer ik nog of hij niet liever met papa naar de Efteling wil, maar dat is geen optie, hij wil graag met mij.
‘Oké, dat ga ik er in zetten en dan gaan we dat allemaal doen in het komende jaar’, zeg ik tienduizend keer stoerder dan ik het ook echt meen. Dit wordt de opgave van het jaar voor mij en ik weet echt even niet hoe ik dat moet gaan waarmaken.

Uitstapjes afgezworen

Jamie was net twee dagen oud toen ik een buitensporige terugval in mijn paniekaanvallen kreeg. Ik durfde hem niet meer op te pakken, bang dat ik hem iets aan zou doen zonder dat ik dat wilde. Ik durfde niet eens meer naar hem te kijken, bang dat mijn lichaam tegen mijn wil in zou handelen met catastrofale gevolgen. 
Die terugval was enigszins voorspeld door de artsen die ik allemaal had gezien in de afgelopen weken. Ik had tenslotte mijn hele zwangerschap geen medicatie geslikt, omdat het destijds niet duidelijk was wat dit zou doen voor een ongeboren kind. In de laatste weken van mijn zwangerschap was het met de paniekaanvallen al dusdanig zwaar dat artsen mij dringend adviseerde per direct terug te gaan op mijn medicatie, ik weigerde. Ik had het 38 weken volgehouden, die maximale vier weken konden er ook nog wel bij. Direct na de geboorte van Jamie begon ik weer met het slikken van de medicatie. Twee dagen na zijn geboorte was de medicatie bezig alle angst en spanning uit mijn lichaam te werken van de afgelopen weken terwijl de hormonen door mijn lijf gierden en de bijwerkingen mijn klachten verergerde. Van deze enorm heftige terugval heb ik ruim een jaar moeten herstellen, een jaar waarin ik ook alleenstaande moeder werd en mij vaak heb afgevraagd hoe ik sommige dingen met Jamie zou moeten gaan doen in de toekomst. Toen had ik nog niet nagedacht over de Efteling, ik dacht aan de kleinere dingen zoals de dierentuin op een zonnige dag, de kermis in de stad of überhaupt in Rotterdam komen met hem. Ik besloot op dat moment dat als zijn vader het met hem kon doen, dat hij het dan maar moest doen. Dan zou ik veel leuke momenten gaan missen in zijn leven, maar dat was dan niet anders. Door mijn angst- en paniekstoornis was ik gewoonweg niet in staat om alles met hem te kunnen gaan doen. 

Efteling hindernissen

Anyway, ik stond dus in september 2018 voor de, voor mij, onmogelijke opgave om binnen een jaar met Jamie naar de Efteling te gaan en ik zag er als een berg tegenop. Allereerst al de reis er naar toe. Ik reed geen snelweg, want paniek. Als ik binnendoor zou rijden zou ik er ruim 2 uur over doen om er te komen en dat zou ik op de heenweg niet zo’n probleem vinden, maar op de terugweg na een lange dag slenteren zou ik daar problemen mee krijgen, paniek dus. Het openbaar vervoer was ook niet perse een goede optie, want het reizen zou dan tijdens de spits moeten en dan kunnen treinen en bussen echt afgeladen zijn, dus paniek. Alleen het nadenken over hoe ik er zou moeten komen en weer thuis zou moeten komen maakte dat ik net wilde doen alsof ik deze afspraak niet had gemaakt met Jamie, wat natuurlijk geen optie was. Op dit stukje heb ik een flinke tijd lopen puzzelen, maar ik bedacht mij uiteindelijk dat reizen met de auto de minst erge van de twee was, dat moest hem dus maar gaan worden. Stap één was genomen. 

Efteling Plannen

Nu was het tijd voor stap twee, de datum prikken. Jamie was vijf en dus leerplichtig. Ik kon hem niet zomaar meer een dagje van school houden om een uitstapje naar de Efteling te gaan maken. Ik was afhankelijk van de weekenden, schoolvakanties en de sporadische overige vrije dagen die hij had. Ik besloot in de eerste instantie in de winter te gaan, want hoe gaaf zou hij de Winter Efteling vinden? En daarbij, met een beetje geluk was het zo koud dat niemand zin had om de deur uit te komen om naar de Efteling te gaan en zou het helemaal zo druk nog niet zijn, dan zou ik de dag best overleven. Toen het eenmaal winter werd was ik degene die de deur niet uit wilde komen om naar de Efteling te gaan. Ik zag mijzelf al helemaal verkleumd, blauw van de kou en met bevroren tenen tegen een muzikale lantaarnpaal aanleunen. Ik liet mijn winterplan varen.
Het volgende plan was ergens in april 2019, Jamie had een extra vrije dag van school, een studiedag, en dus niet heel Nederland die vrij zou zijn. Dé uitgelezen kans om naar de Efteling te gaan en het was nog prima weer ook. Ik zag mijn ‘dagje Efteling overlevingskansen’ stijgen. Ik stelde het de dag tevoren aan Jamie voor, hij keek mij niet eens aan toen hij zei ‘Neuh, ik ga liever naar de Mini Mundi’. Oké, tweede plan ook gesneuveld. 

Maanden van piekeren en half plannen gingen voorbij, maar er was nooit meer een daadwerkelijke datum dat ik het echt zag zitten om te gaan zonder dat ik mijzelf zag overlijden aan het eind van de dag, letterlijk. Toen belde er, vlak voor de zomer, een vriendin. Zij wilde met haar zoontje in de zomer naar de Efteling en zag het niet zitten om alleen te gaan. Mijn redding! Waarom moest ik het ook zo perse helemaal zelf willen doen als ik ook gewoon met iemand anders kan? Jamie wilde met mij naar de Efteling, maar dat betekende niet perse dat er geen andere mensen mee zouden mogen. Dit was het perfecte plan en we spraken een week af waarin we zouden gaan, midden in de zomervakantie. Maar als ik met iemand samen ben die weet van mijn angst gaat het mij zoveel makkelijker af, dus het maakte mij niet uit wanneer we zouden gaan als we maar zouden gaan. 
Een week voorafgaand aan ons uitje had ik contact met die vriendin om een datum af te spreken en terwijl wij er over in gesprek waren op de app kwamen we tot twee gruwelijke ontdekkingen. In de eerste plaats dat er een hittegolf aan zou komen en het wellicht boven de 30 graden zou worden, dan wil je niet heel blij in de Efteling staan. En in de tweede plaats zouden we er niet samen kunnen komen. Ik rijd geen snelweg, want paniek. Zij rijdt niet mee over binnendoorwegen, want paniek. Ook dit plan was gedoemd te mislukken en na veel wikken en wegen hebben we het dan ook maar laten varen. Achteraf intens blij dat we niet met 35 graden in de Efteling stonden. 
Ik besloot de week daarna te gaan, als ik op vakantie zou zijn met Jamie. Ik kon geen kant meer op, want hij had net bij zijn vader twee weken lang Efteling filmpjes zitten kijken en wist alles over de Efteling zonder er te zijn geweest, hij was zijn route al aan het uitstippelen. Hij was zo enthousiast dat uitstellen echt geen optie meer was. Het zou nu echt moeten gaan gebeuren. 

Woensdag Efteling dag

Ik prikte de woensdag als dag om naar de Efteling te gaan, het zou wat minder weer worden die dag dus dan was het helemaal prima om niet op de camping te zijn. Stiekem hoopte ik dat het zou pissen van de regen en er maar weinig mensen naar de Efteling zouden willen gaan. 
Die ochtend vertrokken Jamie en ik een half uur voordat de Efteling open zou gaan en waren we er precies op de openingstijd. Een half uurtje rijden én alles binnendoor want er was niet eens een route over een snelweg, dit was gewoon de snelste weg. De hemel! Ik had mij geen betere start van ons avontuur kunnen wensen. Ik parkeerde de auto en we liepen richting de ingang. Ietwat gespannen keek ik naar alle andere mensen die ook richting de ingang liepen. Ik probeerde mij vast te houden aan het relaxte van de camping waar ik net uit kwam, ik zou deze dag vast wel overleven. Jamie stond naast mij te stuiteren van enthousiasme, alles op te noemen wat hij wilde gaan zien. We liepen door de ingang naar binnen, je had dat snoetje moeten zien! Onbeschrijfelijk gewoon. Hij straalde met zijn hele lichaampje van geluk, zijn ogen fonkelde en hij had een brede glimlach op zijn gezicht. Nog voordat we de eerste attractie hadden bereikt had hij al een keer of vijf ‘ik kan niet geloven dat ik hier ben mam’, gezegd. Zijn geluk en blijheid liet mijn beetje spanning verdwijnen, liet ook mij stralen van blijheid en geluk en mijn zorgen vergeten. Ik was in de Efteling en ik kon daadwerkelijk ontspannen en genieten. Ik had al mijn aandacht voor Jamie, hij hoefde het niet te delen met mijn paniek. Negen uur lang hebben we met z’n tweetjes het park door geslenterd, van atrractie naar attractie. Lachend, kletsend, knuffelend, grapjes makend en vol ontspanning. Ik had mij deze dag nooit zo voor kunnen stellen als dat ‘ie is geweest. Zo zorgeloos, stressloos en paniekvrij. Deze dag, waar ik zo tegenop had gezien, was perfecter dan perfect.

~ In het ergste geval komt alles goed ~
Jesse Laport

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: