Achter de schermen,  Outdoor feestjes

Mijn dochter is eigenlijk een zoon

‘Mam, er heeft nog niemand wat van gezegd’. We zitten in de auto naar de speeltuin. Ik kijk Jamie met een schuin oog aan en probeer te bedenken waar hij het over heeft. Vanmorgen heb ik een knot in zijn haar gemaakt en ik ga er vanuit dat hij het daar over heeft. Is mijn kind zo verwend thuis dat er altijd maar wat van gezegd wordt als hij een meisjesding heeft? Als dat zo is dan gaat er iets niet goed natuurlijk.
‘Waar heeft nog niemand iets van gezegd?’ vraag ik hem.
‘Nou, dat ik eigenlijk een jongetje ben.’
Hij heeft gelijk. Vanaf het moment dat wij zijn aangekomen op de camping heeft iedereen hem gezien als een meisje en hem aangesproken met ‘zij’. Voor zover ik weet is er geen enkele ouder of een kind die ook maar enigszins denkt dat Jamie een jongen is.
‘Gelukkig heeft niemand mij nog uitgelachen’, zucht Jamie ietwat opgelucht. Ik heb echt onderschat hoe spannend het ook voor hem is om in deze nieuwe situatie terecht te komen met al deze nieuwe mensen. 

Als meisje naar de camping

Voordat we vertrokken naar de camping en ik alle spullen aan het inpakken was heb ik Jamie gevraagd of hij als jongetje, als meisje of als allebei naar de camping wilde. Ik vind het belangrijk om hem daar altijd de keuze in te geven en hij is ook prima in staat om die keuze voor zichzelf te maken op zijn zesjarige leeftijd. Hij koos ervoor om als meisje naar de camping te gaan, dus ik pakte al zijn meidenkleding in voor ons tripje. 
Onderweg in de auto naar de camping zei Jamie, ‘ik wil het aan niemand vertellen dat ik eigenlijk een jongen ben’. Natuurlijk helemaal prima voor mij. Inmiddels ziet Jamie er ook echt als een meisje uit als hij zijn meidenkleding draagt en hoeven we ook niet meer zoveel aan mensen uit te leggen als voorheen, omdat er vanuit gegaan wordt dat hij een meisje is. 
Ik besteedde er verder niet veel aandacht aan dat hij tegen mij zei het aan niemand te willen vertellen, ik raakte verzonken in mijn eigen gedachten. Want ik vond dat zelf echt nog wel even spannend hoe dat op de camping zou gaan. Thuis maak ik mij geen zorgen, want iedereen weet wie Jamie is en de mensen die om ons heen staan zijn allemaal helemaal content met hoe hij is. Maar ik was niet in de illusie dat het niet boven tafel zou komen bij in ieder geval de ouders tijdens de vakantie, alleen al omdat ik altijd ‘hij’ zeg en nooit ‘zij’. Best wel even spannend hoe de ouders en hun kinderen er op zouden gaan reageren als zij tot de ontdekking zouden komen dat Jamie niet mijn dochter is, maar mijn zoon. Er dus niet zo bij stilstaand hoeveel spannender dat nog voor Jamie was. 

Hoe spreek ik haar aan?

In de speeltuin zit ik wat te kletsen met de andere ouders, Jamie is aan het spelen. Ik spreek over ‘hij’ als ik het over Jamie heb, de andere ouders spreken over ‘zij’ en ik merk de bijna onmerkbare verwarringen op die daarover ontstaan. Dus uiteindelijk kom ik er, bij alleen de ouders, dan toch maar mee over de brug dat Jamie mijn zoon is en niet mijn dochter. Ik zie het sommige ouders heel even verwerken en ik wacht op een reactie, toch meer gespannen op wat er komen gaat dan ik zou willen toegeven. Het voelt alsof ik ineens een heel groot geheim op tafel heb gelegd, terwijl dat het toch echt niet is. Dit is onze realiteit, niet meer en niet minder dan dat. Dan zegt één van de ouders ‘Hoe wil zij dat we haar aanspreken, met ‘hij’ of met ‘zij’?’ Het is de eerste vraag die er over gesteld wordt en het is de meest fantastische vraag die ik als eerste had kunnen krijgen. Mijn spanning verdwijnt als sneeuw voor de zon, Jamie is geaccepteerd.

Noem me hij, noem me zij

Als ik met Jamie aan de lunch zit vraag ik aan hem hoe hij wil dat iedereen hem aanspreekt tijdens de vakantie. Ik krijg de gewoonlijke ‘maakt niets uit’ van hem. Dus ik stel de vraag opnieuw, want ik denk vanuit mijn volwassen kijk dat hij stiekem toch wel een voorkeur heeft. ‘Als je nu mag kiezen tussen ‘hij’ en ‘zij’, welke zou je dan het allerliefste kiezen?’ Hij denkt even na en zegt ‘dan kies ik vooooooor, maakt mij niets uit’. Het verbaast mij dat hij echt geen voorkeur heeft en tegelijkertijd verbaast het mij ook weer niet. Want ik heb nog nooit het idee gehad dat het hem ook maar iets uitmaakt hoe je hem aanspreekt. In het afgelopen jaar is hij zowel ‘hij’ als ‘zij’ genoemd, zowel ‘vriendje’ als ‘vriendinnetje’, zowel ‘jongen’ als ‘meisje’ en ik heb hem nog geen één keer gehoord over dat hij het vervelend vindt om met wat dan ook aangesproken te worden. Het is iets wat we met enige regelmaat met elkaar bespreken en ik herinner hem er steeds aan dat hij het altijd tegen mij mag zeggen als hij het vervelend vindt als mensen hem op een bepaalde manier aanspreken. Hij vindt het allemaal wel best hoe je hem aanspreekt. Hij voelt zich jongetje en meisje tegelijk en zo kan je hem dus ook gewoon aanspreken. Het maakt mij een hele trotse moeder daar in die speeltuin.

Acceptatie

Zoals Jamie al had aangegeven onderweg naar de camping vertelde hij in de eerste dagen aan niemand dat hij een jongen is. Hij liet iedereen in de waan een meisje te zijn en had ook geen behoefte om het te vertellen. Ik liet hem hierin zijn ding doen, zijn eigen weg volgen. Op de derde dag van de vakantie lopen we met een moeder en een vriendje van Jamie naar het meertje om te gaan zwemmen. We zijn met z’n allen een beetje aan het kletsen en het lachen. Ineens, out of the blue, zegt Jamie tegen de mama van zijn vriendje ‘ik ben eigenlijk een jongetje’. Ik zie hem afwachtend naar haar kijken met een lichte spanning op zijn gezichtje, wachtend op wat deze moeder gaat zeggen. Ze reageert erop alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Jamie’s spanning verdwijnt en we gaan weer over naar waar we mee bezig waren. 

Nog belangrijker dan dat ik ervaar dat Jamie wordt geaccepteerd is dat hij zelf ervaart dat hij wordt geaccepteerd. En dit was het moment dat hij die acceptatie kreeg. Deze moeder deed dat zo fantastisch dat vanaf dat moment Jamie de rest van de vakantie volledig zichzelf heeft kunnen zijn.
En wat betreft zijn vriendje, die heeft hem de rest van de vakantie zijn vriendinnetje genoemd, ook al wist hij dat Jamie een jongen was. 
En ik, ik heb hem de hele vakantie zowel ‘hij’ als ‘zij’ genoemd, afhankelijk van hoe er naar hem gevraagd werd. Ik dacht dat ik hier nog niet klaar voor was maar het ging mij moeiteloos af. Jamie is tenslotte zowel een jongetje als een meisje, in zijn eigen ogen maar ook in mijn ogen.

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: