Zelfstandige gezelligheid
Outdoor feestjes

Zelfstandige gezelligheid

De eerste nacht in ons schattige tentdingetje is een drama. Jamie is bang om te gaan slapen en ik slaap stikonrustig, ondanks dat ik op een gewoon bed lig en niet op zo’n enorm wiebelig en koud luchtbed. Ik lig te rollen en te woelen in mijn eenpersoonsbedje, ik moet nog oppassen dat ik er niet uit flikker. Gedurende de nacht word ik een keer of zes wakker, waarvan ik twee keer naar het toiletgebouw moet rennen alsof mijn leven ervan af hangt. Die koude pies was ik even vergeten bij het kamperen.
Als het ‘s morgens tijd is om op te staan ben ik niet echt uitgerust. Ik loop met mijn slaperige hoofd de tent uit zo de troosteloze regen in. Dan voel ik klamme kleren aan mijn lijf en zie ik de vieze voeten van Jamie de tent inlopen, overal sporen achterlatend. Wat een ellende dat kamperen. Waarom wilde ik dat ook alweer perse?

Entertainment

Terwijl ik nog een keer mijn koude pies loos bedenk ik wat ik vandaag moet gaan doen met die regen. Ik wil zeker niet in en om de tent blijven hangen met Jamie, want dan moet ik hem de hele dag gaan lopen entertainen en daarvoor ben ik niet op alleenstaande ouder vakantie gegaan. Ik bedenk mij in ieder geval eerst laarzen voor hem te gaan kopen, want ze hebben meer van dit weer afgegeven deze week en met die vieze pootjes kan ik echt niet dealen. 
Tijdens het ontbijt bekijk ik de folders die ik bij aankomst van de camping heb gekregen. Ik elimineer wat buiten is, driekwart van de folders zijn per direct nutteloos geworden. De moed zakt mij in mijn slippers, mijn schoenen zijn tenslotte te klam om te dragen. Zal ik hem dan toch moeten gaan entertainen de hele dag? Ik wil mij niet opdringen aan andere ouders die misschien al wel plannen hebben gemaakt voor vandaag, dus ik vraag niemand wat hun plannen zijn met deze regen. Ik moet mijn eigen plan trekken. Uiteindelijk kom ik uit bij Kids Wonderland, een binnen- en buitenspeeltuin die er super leuk uit ziet en ook niet zo gek duur is om een paar uurtjes heen te gaan. Als ik mijn besluit heb genomen daar naar toe te gaan krijg ik een appje in de groepsapp van het éénouderveld. Eén van de vaders gaat ook naar die speeltuin en wil weten wie er nog meer mee gaan. Nou wij dus! Stiekem ben ik opgelucht dat ik niet alleen in die speeltuin hoef te gaan zitten. Ik vind daar echt geen donder aan. 

Speeltuin 2.0

Met vier andere ouders rijden we naar de speeltuin toe, natuurlijk wel allemaal veilig in onze eigen auto, daar aangekomen sluiten we ons aan bij een ouder die er al een poosje zit. Onze kinderen schieten direct alle kanten uit om van alles te gaan proberen en te ontdekken wat er allemaal te beleven is, de ouders blijven achter. Dat is het moment dat voor mij het ijs breekt en dat ik klaar ben met de kat uit de boom kijken. 
We zitten daar met z’n allen aan een grote tafel en kletsen onderling een beetje met elkaar. Ik hoor verschillende scheidingsverhalen en verhalen over vervelende exen. Onze exen hebben allemaal één ding gemeen, ze zijn niet te doen! Dat schept een band, want we hebben allemaal wel wat te klagen en te lachen. 
Terwijl we daar wat zitten te kletsen gaat er één ouder wat te eten bestellen voor zichzelf en haar kinderen. Zij zijn al aan lunchen toe, anderen nog niet, maar iedereen doet lekker zijn ding. Dan weer staat er een ouder op om eens een rondje door te speeltuin te lopen en te kijken waar de kinderen uithangen. Weer een andere ouder pakt een tijdschrift en gaat lekker zitten lezen. Een aantal ouders kopen een kan limonade, nemen een paar bekers mee en gooien het allemaal op tafel voor algemeen gebruik. Soms staan er ineens zes kinderen aan onze tafel en soms geen één. Ze lopen allemaal naar hun eigen ouder toe, maar worden ook geholpen door de andere ouders als het nodig is.
Als het voor mij en Jamie tijd is om te gaan eten bestel ik een tosti voor ons allebei. Even later is deze klaar, maar is Jamie pleiten. Ik loop een kwartiertje rond in de speeltuin, maar ik kan hem nergens vinden. Waarop een andere ouder tegen mij zegt ‘joh, ga alvast lekker eten voor het koud is, ik kijk wel even of ik Jamie kan vinden’. Niet veel later komt ze met hem terug en zitten wij te lunchen terwijl de andere ouders en kinderen hun eigen ding doen. 

De sfeer is super relaxed, het ‘niets-moet-alles-mag’ gevoel komt nu pas echt bij mij binnen. En terwijl ik alles zo een beetje zit te observeren van wat er allemaal gebeurt, komt pas echt bij mij binnen wat er hier gebeurt. We zijn allemaal zelfstandig, maar niet alleen en dat is iets wat wij niet zo vaak hebben. Althans ikzelf in ieder geval niet en ik word er ineens immens gelukkig van. Ik ben namelijk gewend om 9 van de 10 keer alleen in die speeltuin te zitten. Ik zie Jamie dan heel weinig en probeer mijzelf, zo goed en zo kwaad als dat gaat, te entertainen met een boek waarvan ik meestal bijna niets kan lezen door de gillende kinderen en ouders. En die ene keer dat ik dan niet alleen ben, ben ik met een vriendin of met één van mijn zussen. Niets ten nadele van hen natuurlijk, want dat is ook heel gezellig, maar dat is niet zelfstandig. Je stemt dan toch af wanneer je iets gaat eten, hoe lang je nog blijft en je hoopt van ganser harte dat je kinderen het met elkaar kunnen vinden. 

Zelfstandig maar niet alleen

Daar in die speeltuin, op dat moment, realiseer ik mij hoe belangrijk mijn zelfstandigheid eigenlijk is voor mij. Ik doe al zes jaar alles zelf met Jamie. Als ik ergens heen wil dan ga ik, als ik nergens heen wil dan ga ik niet. Als ik linksom wil ga ik linksom, als ik rechtsom wil rechtsom of als ik rechtdoor wil ga ik rechtdoor. Zonder daar ook maar enige verantwoording voor af te leggen aan iemand. Ik bepaal altijd alles zelf en ik houd ervan om dit te kunnen doen. Ik houd ervan om alleen maar rekening te hoeven houden met Jamie en mijzelf en mij niet druk te maken om wat anderen willen. Dat is mijn leven.
En dat is precies wat ik daar in die speeltuin niet op hoef te geven. Jamie en ik zijn met andere ouders en kinderen en dat is heel gezellig en vooral heel erg niet alleen, maar we kunnen ook gewoon doen waar we zin in hebben. Als we willen eten, eten we. Als ik even naar de wc moet of een rondje door de speeltuin wil lopen doe ik dat, zonder daar verantwoording voor af te hoeven leggen. Gewoonweg omdat al deze mensen begrijpen hoe het is om een alleenstaande ouder te zijn in die speeltuin. We allemaal begrijpen hoe het is om die speeltuin altijd maar in je eentje te moeten doen. En misschien ook wel omdat we allemaal begrijpen hoe fijn het is om je eigen zelfstandigheid te hebben, ook als je in een grotere groep mensen bent.

We blijven met z’n allen een paar uurtjes keuvelen in die speeltuin. We druppelen allemaal de speeltuin uit als we er genoeg van hebben met een ‘tot straks’. Ook Jamie en ik druipen af als ik er genoeg van heb gehad. Zonder schuldgevoel laat ik de mensen achter die nog willen blijven, heerlijk dit. We kopen nog een paar regenlaarzen en doen een boodschapje, waarna we weer terug gaan naar de camping.
Daar sluiten wij de dag af met een pannenkoekenfestijn, geregeld door de campingeigenaren, gebakken door de vaders van het éénoudergezelschap. Dat er voor mij gekookt wordt aan het eind van de dag zou ik dan wel weer aan kunnen wennen denk ik zo.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: