Kennismaking met het éénouderveld
Outdoor feestjes

Kennismaking met het éénouderveld

Ik zet mijn auto voor het schattige tentdingetje wat ik voor een week heb gehuurd en begin onze spullen de tent in te slingeren. Als de auto leeg is speel ik eerst een spelletje met Jamie, zonder ook maar iets op te ruimen of om te kijken naar de mensen die in de andere tenten hun spullen aan het inruimen zijn.
‘Straks om half vijf is er een welkom in de gezamenlijke tent waar we even heen gaan om kennis te maken met de andere papa’s, mama’s en kinderen’. ‘Ik wil niet mam, op dag vijf wil ik wel eens kennis maken met andere mensen’, zucht hij. Ik kijk om mij heen, mensen zijn zich aan elkaar aan het voorstellen en kletsen gezellig met elkaar. Ik heb mij heel antisociaal aan niemand voorgesteld en het mag duidelijk zijn dat mijn houding flink gesloten is, want er is ook niemand die zich heel blij aan mij komt voorstellen. Of zouden deze mensen elkaar al kennen van eerdere keren? Heb ik nu een flater geslagen? Ik twijfel wat ik moet doen, maar blijf heel antisociaal in mijn eigen schulpje. Duidelijk is dat Jamie en ik even de tijd nodig hebben om de kat uit de boom te kijken. We hebben allebei wat moeite om te integreren in onze nieuwe omgeving met al deze nieuwe mensen. 
Waarom wilde ik ook alweer op éénoudervakantie?

Welkomstborrel

Midden op het éénouderveld, tegenover ons tentje, staat een grote witte gezamenlijke tent waar ouders uit andere tenten al binnen beginnen te druppelen voor de welkomstborrel. Als het wat drukker begint te worden loop ik de tent in en neem plaats op een stoel. Direct na mij nemen er twee dames plaats bij mij in de buurt, ik ben lichtelijk opgelucht dat zij ook direct gaan zitten. Ze willen weten of wij, degene die al zitten, zich voorgesteld hebben aan iedereen apart. ‘Nee joh’, roep ik direct. ‘Ik ben gewoon gaan zitten’. Een man die naast mij plaats neemt zegt, ‘natuurlijk heb ik iedereen even een hand gegeven en mij voorgesteld’. Awkward! Alsof ik ineens vergeten ben hoe sociaal wenselijk gedrag moet in een nieuwe groep. Ik draai wat ongemakkelijk heen en weer op mijn stoel, terwijl de persoon naast mij een praatje met mij aan probeert te knopen. ‘Waar kom je vandaan? Hoe oud is je kind? Is dit je eerste keer? Ben je al lang alleen?’ Ik kan mij moeilijk concentreren op zijn vragen en ik voel een grote opluchting als de eigenaar van de camping zijn welkomstpraatje begint. Als hij zijn zegje heeft gedaan komt er champagne op tafel en proosten we met z’n allen op een goede vakantie. Leuk detail.
Zodra de eigenaar verdwenen is gaan de vragen verder, iedereen vuurt vragen op elkaar af. ‘Wat voor werk doe je? Hoe lang ben je al alleen? Hoeveel kinderen heb je? In welke tent zit jij?’ Het voelt alsof ik aan het speeddaten ben. Zo gekunsteld en ongemakkelijk. 

Terwijl ik mij in de gezamenlijke tent door het sociale vragenvuur heen worstel, terwijl ik mij zo afzijdig mogelijk probeer te houden om de kat uit de boom te kunnen kijken, is Jamie een spelletje gaan spelen met de andere kinderen die alle alleenstaande ouders met zich meegebracht hebben, in totaal zijn dat er 34. Ik zie hem plezier maken, lachen, kletsen en lekker rondscharrelen op het veld. Voor hem is het ijs gebroken, nu dat van mij nog. 

Avondborrel

Zodra Jamie op bed ligt pak ik een boek en ga in mijn tent zitten lezen. Hier had ik zo enorm naar uitgekeken. Een tent, een goed boek, wat drinken, een lekkere stoel, het geluid van de wind door de bomen, zelfs de regen op het dak klinkt nu fijn. Meer wil ik eigenlijk niet in de avonden. Gewoon relaxen zoals ik dat thuis nooit doe. Om mij heen een beetje geroezemoes van ouders die hun kinderen nog op bed leggen en ouders die naar de gezamenlijke tent druppelen met een flesje wijn en een glas in hun hand. 
Ik zie de letters in mijn boek die woorden vormen, de woorden die zinnen vormen, maar ik neem niet in mij op wat ik lees. Ik probeer het drie, vier, vijf keer en dan geef ik het op. Ik pak mijn waterfles en druppel achter de andere ouders aan de gezamenlijke tent in. Als ik ga zitten voel ik mij een beetje ongemakkelijk. Ik weet niet goed waar ik het met deze mensen over moet hebben, ik wil niet alles gelijk op tafel gooien zoals ik dat andere mensen wel hoor doen. Ik voel mij eigenlijk een beetje verplicht om hier te gaan zitten en te kletsen met deze mensen. Dat ligt helemaal aan mij, want ik weet ook heel erg goed dat het niet verplicht is. Maar ergens wil ik ook wel contact leggen met mensen en niet alleen voor mijn tent blijven zitten. Ik wil mij niet volledig terugtrekken uit het gezelschap. Dan had ik net zo goed op iedere random camping kunnen gaan zitten. Of in een hutje op de hei, dan werd ik sowieso met rust gelaten.
Pas na anderhalf uur begint mijn ongemak een beetje weg te sijpelen en kan ik af en toe eens lachen om de grappen die gemaakt worden. Ik lijk wel sociaal gestoord dat het mij zoveel moeite kost om hier contacten te leggen en sociaal te zijn, terwijl ik dat voor mijn werk dagelijks doe.

Pas na middernacht druip ik af en kruip ik mijn bed in. Het is een spannende dag geweest met veel indrukken, 20 nieuwe volwassen en 34 nieuwe kinderen, 0 paniekaanvallen, 6 of 7 ongemakkelijke momenten en vooral het vreselijk buiten mijn comfortzone zijn. Maar het is toch ook wel weer leuk om dit te doen en ik ben benieuwd wat de rest van de week zal gaan brengen. Het kamperen vind ik sowieso al fantastisch! En volgens mij is Jamie daar ook al helemaal mee in zijn elementen. Ik zou vaker met hem willen kamperen en genieten van alles wat dat met zich mee brengt. Of dat dan ook op een éénouderveld moet zijn daar ben ik zo na de eerste dag nog niet helemaal over uit.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: