Achter de schermen

Van een piemel naar een muus

Vroeg in de ochtend zit Jamie ontbloot op mijn bed. Hij moet zich aan gaan kleden en is in ieder geval al begonnen met uitkleden. Toen ging hij twijfelen over wat hij aan moet doen vandaag, zoals elke morgen en zit nu op mijn bed een beetje te treuzelen tot ik hem kom helpen met kiezen. Ineens slaat hij zijn benen over elkaar en zegt heel kalm ‘Nu zie je mijn piemel niet’. Ik moet lachen om wat hij doet, misschien meer omdat ik mijzelf nu even geen houding weet te geven dan dat ik het echt heel grappig vind en ik ga nonchalant door met waar ik mee bezig was. Als ik mij weer naar hem omdraai zie ik hem naar zijn piemel kijken. ‘Als ik mijn piemel af knip heb ik een muus,’ zegt hij enorm onder de indruk van zijn eigen ontdekking. Ik zou er inmiddels aan gewend moeten zijn dat ik deze dingen zo voor mijn voeten geworpen krijg, out of the blue, maar ik ben wederom heel verbaasd over zijn uitspraak.

Bloederig geheel

Soms laat ik uitspraken met opzet een beetje naar de achtergrond verdwijnen door er niet zo op te reageren en kom ik er later nog eens op terug. Maar er zijn ook momenten dat ik het gesprek wel direct met Jamie aan ga, ongeacht of daar nu tijd voor is of niet. Soms moet ik daar gewoon even tijd voor maken omdat het te belangrijk is om het te laten liggen voor later. Vanmorgen was zo’n moment. Op het moment dat Jamie de woorden had uitgesproken zag ik direct voor mij dat ik hem ergens in de komende weken een keer zou vinden. Helemaal onder het bloed met in zijn ene hand een schaar en in zijn andere hand een stukje piemel. Dat is toch wel echt even andere koek dan een stukje van zijn haar af te knippen. Of dat ik hem ineens heel hard zou horen krijsen vanuit zijn slaapkamer, omdat hij daar stiekem met een schaar had geprobeerd van zijn piemel een muus te maken. Nog een stuk of wat scenario’s passeerde mijn brein, ik heb zelfs nog even geprobeerd voor te stellen hoe dat er dan uit zou zien zonder al het bloed maar dat verdrong ik toch ook maar weer snel, dat was geen aangenaam gezicht en leek in de verste verte niet op een muus. Alle scenario’s die mijn brein passeerde mondde maar in één ding uit, ik die Jamie in de auto gooide en als een malle naar het ziekenhuis reed omdat er overal bloed was en hij niet meer kon stoppen met gillen van de pijn. Dat schouwspel wilde ik natuurlijk maar wat graag voorkomen, dus ik ging er direct met hem over in gesprek. Ik kwam al snel tot de conclusie dat hij een gesprekje had gevoerd met een vriendje en dat zij er op uitgekomen waren dat als je een piemel af knipt dat je dan een muus overhoudt.

Kinderklets

Kinderlogica natuurlijk zoiets en op zich vond ik het nog niet eens zo heel raar bedacht. Maar waar ik dan wel heel nieuwsgierig naar ben is hoe kinderen op zo’n gesprek komen en hoe dat dan gaat in die koppies. Ik wilde daar wel eens een reconstructie van maken, dus hier komt ‘ie:

‘Jamie, zou je liever een meisje willen zijn?’
‘Ja.’
‘Maar je hebt wel een piemel, dus je bent eigenlijk nog steeds een jongetje.’
‘Ja, maar ik zou wel liever een muus willen hebben.’
‘Dat kan denk ik wel.’
‘Oh ja? Hoe dan?’
‘Nou dan moet je gewoon je piemel afknippen en dan heb je een muus.’
‘Oké, kom we gaan op het klimrek.’

En daarmee is het afgedaan. Alles is gezegd in hooguit anderhalve minuut, als het niet korter is. Er is een oplossing voor het probleem gevonden en er hoeven niet meer woorden aan vuil gemaakt te worden. Het is allemaal zo klaar als een klontje. Tijd om gewoon weer over te gaan tot de orde van de dag.

Grappig maar ongerust

Tót een volwassene zich ermee gaat bemoeien. Dan krijg je dus ineens een relaas over dat je echt echt echt niet zomaar moet proberen om je piemel af te knippen en dat je daardoor al helemaal niet ineens een muus hebt gecreëerd. Weg bubbel!

Ik kon erg lachen om dit gesprek met Jamie, zo om half 8 ‘s morgens. Wie had ooit gedacht dat ik hem zou moeten vragen niet te proberen zijn piemel af te knippen? En dan ook nog voor het ontbijt. Ook Jamie vond ons gesprek wel amusant en we hebben er samen heel hard om gelachen. Maar ergens zijn dit ook gesprekjes die mijn hart een beetje laten breken. Gewoon omdat hij nog zo jong is en zich al bezig houdt met dit soort zorgen. Omdat uit dit soort gesprekken altijd heel duidelijk wordt hoeveel hij zich bezig houdt met zijn zoektocht naar wie en vooral wat hij is, jongen of meisje. Dit zijn de momenten dat ik mij realiseer hoe bezorgd hij soms eigenlijk is. Op deze momenten zou ik al zijn zorgen, gedachten en zijn pijn over willen nemen, zodat hij zorgeloos kind kan zijn. Voor in ieder geval een paar weken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: