Gezinsfeestjes

We zoeken de anonimiteit op

‘Ja maar Eef, het is niet alsof jullie heel onherkenbaar zijn op je blog. Als Jamie straks wat groter is en zelf kan lezen, of als klasgenootjes het kunnen lezen dan….hij kan het dan niet ontkennen dat het over hem gaat en ik denk dat hij dat wel zou moeten kunnen doen als hij dat zou willen.’ Ik kijk mijn vriendin aan en denk na over wat zij zojuist heeft gezegd. Ik kijk denk ik wat moeilijk of bedenkelijk, want ze vraagt snel aan mij of ik wil zeggen wat ik denk omdat ze mijn gezicht niet kan lezen. Ik denk nog heel even wat langer na en zeg dan ‘Ik denk dat je daar een goed punt hebt.’

Feestjesleven!

Mijn blog is voortgekomen uit zeker zo’n drie andere eerdere blogs die ik heb gehad. Ik heb nooit zo goed geweten wat ik nu eigenlijk wilde bereiken met mijn blog, ik wist alleen dat ik heel erg gelukkig werd van schrijven en dat ik dit niet alleen in mijn dagboek wilde doen of op losse papiertjes of op alles wat ik in mijn handen kreeg. Ik wilde het delen, ik wilde wat vertellen aan de wereld maar wat precies dat was een beetje de vraag. Uiteindelijk ben ik uitgekomen bij het hebben van mijn eigen website, ook niet echt perse met een heel duidelijk plan. Meer om gewoon een beetje te delen wat ik meemaakte in mijn leven. Ik heb nooit de ambitie gehad om heel groot te worden of de illusie dat ik er op een dag mijn inkomen mee zou verdienen. Toen ik Feestjesleven! startte deed ik wederom maar weer een dotje, gewoon omdat het kon en omdat ik mij daar wel prima bij voelde. Ik anonimiseerde onze blog een beetje vanwege mijn werk, wat niet meer inhield dat ik onze namen afkortte.

Genderpraat

Toen ik merkte dat er rondom ons veel onrust bestond over Jamie zijn voorkomen ben ik daar over gaan schrijven. Dit deed ik in de eerste instantie om het van mij af te schrijven, maar zeker ook om de mensen om ons heen te laten zien hoe het er bij ons aan toe gaat. Dat het niet altijd, of eigenlijk bijna nooit, is wat het lijkt. Dat er meer gebeurt achter de schermen dan je kon vermoeden. Ik wilde een beter beeld scheppen van wat het inhoudt om een kind te hebben die op het genderstuk zijn ontwikkeling aan het doormaken is. Maar bovenal wilde ik graag de maatschappij om ons heen een beetje veranderen, zodat het wellicht minder lastig zou gaan worden voor Jamie in de toekomst. Dit ontstond spontaan en ik was verbaasd over hoe goed die blogs werden gelezen, althans in mijn cijfers dan, ik heb het echt niet over duizenden lezers. Ik was verbaasd over de lieve en spontane reacties van mensen die ik kreeg en ik realiseerde mij dat als ik erover schreef dat het wel degelijk wat met onze omgeving deed. Hoe meer ik schreef, hoe belangrijker ik het vond dat er meer openheid kwam over het onderwerp en over Jamie zijn voorkomen in de wereld. Er zijn zoveel mooie lessen die jij en ik daaruit kunnen leren. Ik schreef deze stukken trouwens nog steeds met onze afgekorte namen.

Nieuw inzicht

Totdat mijn vriendin mij er dus op wees dat wij echt niet zo anoniem waren als ik misschien dacht en wat dat zou kunnen betekenen voor de toekomst. Terwijl ik daar met haar over aan het praten was zag ik al helemaal voor mij hoe dat in de toekomst zou kunnen gaan. Dat Jamie in groep 6 zat, op school kwam en uitgelachen zou worden over een blog die ik vier jaar eerder had geschreven. Hij had geen enkele mogelijke manier om zichzelf daaruit te kunnen praten, te kunnen ontkennen dat het over hem ging want alles in mijn blog wees er op dat het wel degelijk over hem ging. Vanaf dat moment werd hij gepest voor het leven. De rillingen liepen over mijn rug. Dit was natuurlijk het meest vreselijke scenario wat ik mij voor kon stellen, maar zo werkt mijn brein nu eenmaal. En in dit geval misschien maar goed ook, want ineens werd ik geconfronteerd met mijn eigen onvoorzichtigheid hierin. Het kan natuurlijk ook zijn dat Jamie het juist fijn vindt dat ik het deel met de wereld en daardoor probeer meer openheid te creëren. Voor hetzelfde geldt loopt hij over vier jaar heel enthousiast mijn webadres uit te delen, omdat hij wil dat iedereen het leest. Kan hij zich er volledig in vinden dat ik hier ooit over ben gaan schrijven. Maar of we nu linksom of rechtsom gaan, hij moet de keuze kunnen hebben om het te kunnen ontkennen als hij zich er niet mee wil identificeren. En daar werd ik heel fijn door mijn vriendin op gewezen.

Pseudoniem

Mijn hoofd zou mijn hoofd niet zijn als ik er na dit gesprek niet over na ging denken of ik er überhaupt nog wel mee door moest gaan. Ineens hield ik mij bezig met welke schade ik Jamie allemaal aan zou kunnen richten met het schrijven van mijn blogs en ik kan je vertellen dat was niet echt prachtig. De afgelopen twee weken heb ik mij daar dan ook mee bezig gehouden, waardoor ik niet heb kunnen schrijven. Het zorgde voor een writers block en ik kon, in mijn beleving, niet verder voordat ik hier wat mee gedaan had. Ik besloot uiteindelijk dat ik verder zou schrijven onder een pseudoniem, niet alleen voor Jamie maar ook voor mijzelf. Ik besloot dat ik mijn blog nog verder zou anonimiseren, zodat in de toekomst mijn zoontje kan ontkennen dat al deze blogs over hem gaan. Wij blijven natuurlijk onszelf met dezelfde verhalen, maar gaan vanaf vandaag verder onder de pseudoniemen Jamie en Eef. En natuurlijk realiseer ik mij ook dat mensen om ons heen al weten dat het over hem en mij gaat. Dat zij weten wie wij echt zijn, dat zij weten waar wij wonen en dat zij ons van haver tot gort kennen. Maar ik weet ook dat als Jamie ooit aan hen ontkent dat de blogs over hem gaan dat zij daar ook gewoon in mee gaan.

Dank je wel lieve vriendin voor het tackelen van dit ding wat mogelijk problemen in de toekomst had kunnen veroorzaken die ik zeker niet had gewild en waar ik zelf niet aan had gedacht. Waar zou ik zijn zonder mijn lieve, opmerkzame en kritische vriendinnen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: