Achter de schermen

De Schoolfotograaf

Bij Jamie op school is het deze week de week van de schoolfotograaf. Dat betekent voor mij een momentje om stil te staan bij hoe enorm ons leven is veranderd in het afgelopen jaar. Hoe een enorme verandering Jamie heeft doorgemaakt in zijn uiterlijk en hoe ik heb geleerd van alle mooie momenten en van de struggles die al deze veranderingen met zich mee hebben gebracht. Wellicht zal je dit een beetje een raar moment vinden om daar bij stil te staan, de schoolfotograaf is nou niet echt een noemenswaardige mijlpaal in iemands leven. Voor mij was dat het alle andere jaren ook niet zo, maar dit jaar is het voor mij wel degelijk onderscheidend van de voorgaande twee jaren.

Groep 1

Jamie zat nog maar net een paar maanden op school, in groep 1, toen de schoolfotograaf kwam. En wat vond ik dat zelf belangrijk! Het herinnerde mij aan mijn eigen kindertijd. Aan hoe mijn moeder mijn zussen en mij in onze mooiste kleding hees en onze haren netjes in staartjes deed. Aan hoe de schoolfotograaf altijd leuke grapjes maakte om je aan het lachen te krijgen. Aan hoe ik trots mijn foto’s uit kon delen als ze afgedrukt waren en ik ze dan bij ieder familielid op de schoorsteenmantel weer tegen kwam. De eerste keer schoolfotograaf voor Jamie was dus vooral belangrijk voor mij. Ik wilde graag dat hij leuk op de foto zou staan dus ik kocht nieuwe kleding, een stoer shirtje en een mogelijk nog stoerder broekje. En op de dag zelf zette ik zijn haar netjes in de gel, iets wat ik echt niet dagelijks deed. Ik geloof dat ik zelfs poetsdoekjes mee naar school heb gegeven zodat hij eerst zijn gezichtje nog kon poetsen voordat hij op de foto ging, ik wilde broodresten en kwijlsporen voorkomen. Jamie begreep al die poespas vooraf niet zo, al dat gedoe. Maar de foto was fantastisch en wat zag hij er stoer uit. 

Nog eens groep 1

Vorig jaar, toen Jamie nog eens groep 1 deed maar dan het volledige jaar, was ik bijna vergeten dat de schoolfotograaf kwam. Ik zat volop met mijn hoofd in mijn eigen afstuderen en ik las de weekblaadjes van school minder goed dan normaal. Dus toen ik op een, voor mij normale, maandag op school kwam zag ik ineens allemaal uitgedoste kindjes op school rondrennen. Mijn hemel, mijn kind zag er niet uit! Paniek! Gelukkig bleek al snel dat zijn klas pas op dinsdag op de foto zou gaan, dus ik had de volgende dag een herkansing om hem uitgedost naar school te brengen. Ik kocht dit keer geen nieuwe kleding voor hem, hij had nog allerlei leuke, goed uitziende en stoere kleding in zijn kast hangen. En het was natuurlijk ook te belachelijk voor woorden dat ik nieuwe kleding voor hem kocht voor een schoolfoto. Op dinsdag trok ik hem zijn lego-shirt en een stoere korte broek aan. Zijn haar hoefde ik niet te doen, want zijn vader had het een paar dagen daarvoor gemillimeterd, wat overigens echt mijn smaak niet was en ik vond het vreselijk dat hij zo op de foto moest. Maar dat terzijde. Er stond dus bijna geen haar op zijn hoofd, laat staan dat ik er nog gel in kwijt kon. Ondanks dat ik het in de eerste instantie vergeten was werd het toch weer een hele leuke en stoere foto.

Groep 2

Dit jaar is de schoolfoto een heel ander verhaal en heeft het meer voorbereiding nodig gehad dan de afgelopen twee jaar. Jamie heeft het namelijk dit jaar zelf ook heel belangrijk gevonden hoe hij op de foto zou staan. Dit jaar geen stoere broek en shirt, maar een zwierige jurk met alle kleuren van de regenboog. Dit jaar geen gemillimeterd haar, maar een volle haardos waar net een bobje in geknipt is. We hebben gezocht naar de perfecte diadeem voor in zijn haar en na even zoeken hebben we die ook gevonden. Er moest gekeken worden naar sieraden die passend was bij zijn outfit. ‘s Morgens stond ik zijn haar zo mooi mogelijk te maken. Kammen, gel, nog wat kammen, diadeem in, diadeem uit, meer kammen, beetje kneden en diadeem er weer in. Het ochtendritueel wordt hier steeds langer en langer. We deden ons best om hem er zo goed mogelijk uit te laten zien, dit jaar geen stoere en fantastische foto. Dit jaar zal Jamie zijn hele familie een kleurrijke en stralende foto van hem op de kast hebben staan. Dit jaar is de ‘meisjeslook’.  

Ik loop langs de kast in de woonkamer en zie de schoolfoto van vorig jaar staan. Vorig jaar ging mijn kind nog als jongen op de foto, gemillimeterd haar en stoere jongenskleding. Ineens realiseer ik mij dat het zomaar wel eens zou kunnen zijn dat die foto zijn laatste ‘jongens’ foto ooit is. Dit jaar gaat hij voor het eerst als ‘meisje’ op de foto en misschien is dat wel wat het voor altijd zal zijn. De verandering die Jamie in krap een jaar tijd heeft doorgemaakt is enorm, dat realiseer ik mij pas echt goed nu ik naar die foto sta te kijken. Misschien komt mijn jongetje nooit meer terug, misschien ook wel. Wie zal het zeggen? Voor nu ga ik in ieder geval nog geen afscheid nemen van dat jongetje op de foto die mij vanaf de kast aanstaart. Het kan nog alle kanten op gaan en daarnaast, ik ben er zelf ook echt nog niet klaar voor om al afscheid te nemen van dat kleine mannetje die hij vorig jaar nog was. 

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: