Achter de schermen

Genderkind en ouders forum

Terwijl ik de was op sta te vouwen voel ik de paniek op komen zetten. Ik vouw jurken, leggings, roze onderbroekjes en roze sokken op. Ik vind ergens een verloren jongensbroek tussen de schone was, één van de weinigen die het overleefd heeft tot nu toe. Het enige wat de hele tijd door mijn hoofd gaat is datgene wat iemand laatst tegen mij zei ‘Soms denk ik wel eens dat je je poot stijf moet houden, geen jurken meer’. In luttele seconden nestelen paniek, woede en verdriet zich als een gierend monster in mijn hele lichaam. Het liefst zou ik nu al die meidenkleding pakken, verscheuren, in de prullenbak gooien en nooit meer terug willen zien. Putting my foot down, geen gezeik meer. En terwijl ik dat denk breek ik en kan ik alleen nog maar huilen, heel hard huilen.

Boeken, series, documentaires en krantenartikelen

Sinds ik wat meer open ben geworden over wat er bij ons thuis speelt rondom Jamie zijn gender krijg ik met regelmaat tips over series of docu’s die ik zou moeten kijken. Komen er zo nu en dan krantenartikelen mijn kant op en worden er websites en boeken aangedragen die ik zou moeten lezen. Tot op heden was ik daar nog niet klaar voor, ik bedankte altijd voor de tip maar deed er nooit wat mee. Toch kwam ik pas geleden op het punt dat ik dacht er niet meer aan te kunnen ontkomen om te gaan lezen en meer te gaan verdiepen, toen Jamie zijn psych vertelde dat de therapie bij haar zou stoppen. Ik had nog zoveel vragen op dit gebied en ik ben soms zo onzeker in wat ik moet doen met bepaalde zaken. Ik besloot mij dan ook op het forum van Transvisie aan te melden. Het Go-forum genaamd, wat staat voor Genderkind en ouders. Daar ging ik, het altijd afgeweerde hokje waar we in gestopt werden zou ik nu zelf gaan opzoeken. Maar ik had het gevoel dat ik geen andere keuze had. Ik moest antwoorden hebben op sommige vragen, ik wilde andere mensen spreken die in een soortgelijke situatie zitten, ik wilde meer handvatten waar ik ze nodig had. Met enige weerstand deed ik mijn aanmelding, maar ik had het gevoel dat ik dit moest doen.

Voorstelrondje

Een week na de inschrijving kreeg ik de mogelijkheid om een account aan te maken. Wederom met wat lood in mijn schoenen deed ik netjes wat er van mij gevraagd werd. Weer een week later kreeg ik de bevestiging dat ik het forum op kon. Ik liet het een paar dagen liggen, ik was er nog steeds niet helemaal van overtuigd dat ik dit echt wilde. Vanmorgen besloot ik het forum te openen. Het was een rustige zondagochtend, ik hoefde niet veel te doen en ik had nu even de tijd om eens een kijkje te gaan nemen. Te kijken naar de onderwerpen die besproken werden en te zoeken naar datgene waar ik naar op zoek was.

Ik logde in, nog steeds met gemengde gevoelens, maar ik wist dat ik dit nodig zou gaan hebben nu Jamie zijn psych uit beeld zou gaan verdwijnen. En het is niet alsof ik een vriendenkring heb met mensen die genderkinderen hebben, dus ik kon wat ik nodig had alleen hier gaan halen. Met die gedachte verzette ik mij tegen de weerstand. ‘Dit zou goed zijn voor mij’, overtuigde ik mijzelf. Zoals op elk forum stuitte ik ook op dit forum op een voorstelrondje. Ik wilde mij gelijk voor gaan stellen, maar bedacht mij vrij snel. Ik zou eerst eens rond gaan kijken naar wie zich allemaal op dit forum ophielden. Ik begon te lezen met de voorstelrondjes van andere ouders. Ik las één pagina, ik las twee pagina’s, ik ging door naar de derde pagina. De brok in mijn keel werd groter, de steen in mijn maag begon ik ook goed te voelen.

Genderdysforie, puberteitsremmers en operaties

In de voorstelrondjes sprak elke ouder met zoveel liefde over zijn of haar kind. Er was zoveel begrip voor elk kind, maar tegelijkertijd waren tussen de regels door ook de worstelingen te lezen. De voorstelrondjes die ik als eerste las waren van vier jaar geleden en de meeste gingen over kinderen ouder dan Jamie. Kinderen die al bezig waren met puberteitsremmers, kinderen die al in het traject zaten om geopereerd te worden, kinderen die al volledig als het andere geslacht door het leven gingen, kinderen die al een hele andere naam hadden gekregen passend bij het geslacht wat zij aan wilde nemen. Ik raakte er zo van van de leg dat ik bij pagina vier besloot te stoppen met lezen en ik gooide mijn telefoon aan de kant. Dit was allemaal echt way to much! Ik wilde nog helemaal niet denken aan termen als genderdysforie, aan puberteitsremmers en operaties, aan alle ellende en moeilijkheden dat dit met zich mee zou brengen. En niet eens zozeer voor mijzelf maar meer voor Jamie. Het leek alsof ik even in de toekomst had gekeken van wat ons allemaal te wachten zou kunnen staan en ik raakte er compleet van in paniek. Dit wilde ik allemaal helemaal niet voor Jamie. Om mijzelf af te leiden van wat ik net allemaal had gelezen ging ik de was opvouwen. Niet wetende dat mij dat alleen nog maar meer zou triggeren.

Putting my foot down

Daar zat ik, even helemaal gebroken naast mijn half opgevouwen was. Ik wist mij echt even geen raad met mijzelf. Ik wilde deze shit niet meer. Heel even wilde ik dat Jamie bij zinnen zou komen en zich gewoon weer zou gedragen naar het geslacht waarmee hij geboren was. Gewoon een jongetje zijn als ieder ander jongetje, geen moeilijk gedoe. Heel even wilde ik een ‘normaal’ kind hebben, geen bijzonder kind. Waarom had uitgerekend ik een bijzonder kind gekregen? Ik ben hier helemaal niet tegen opgewassen. Het alleen zijn met hem is al genoeg obstakel in ons leven, dit gender gebeuren maakt het alleen maar extra moeilijk. Ik ben helemaal niet opgewassen tegen extra moeilijk. Je kent het wel, van die gedachten die echt helemaal niet liefdevol zijn en die je alleen kan hebben als je er even helemaal doorheen zit. En dat was het, ik zat er even helemaal doorheen. Heel even wilde ik dat gender ons met rust zou laten, dat het op vakantie zou gaan en over een maand terug zou komen zodat ik even op adem kon komen.

Ik dacht weer terug aan het gesprek waarin hij tegen mij had gezegd dat hij soms dacht dat ik gewoon mijn poot stijf moest houden. Dat was niet alles wat hij tegen mij had gezegd, er volgde namelijk dit ‘maar ik weet ook dat als je dat doet dat je een hele ongelukkige Jamie krijgt’. Met andere woorden, mijn poot stijf houden en de jurken eruit gooien was ook de oplossing niet. Het tegenovergestelde juist, ik zou er een mega ongelukkig kind van krijgen. Dus ik huilde, ik was boos en ik was even in paniek daar bij die was die ik aan het opvouwen was. Nu droog ik mijn tranen, probeer ik weer kalm te worden en de woede te laten gaan. I’m putting my foot down en we gaan gewoon door zoals we gingen, de manier waarop Jamie het meest gelukkig is. Met jurken, glitters en alle kleuren van de regenboog. En het forum…dat laat ik voorlopig nog maar even links liggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: