Gezinsfeestjes

Minder perfect willen moederen

‘Mam, ik vind het eigenlijk niet zo leuk als kinderen mij op school uitlachen om mijn kleren en mijn lange haar’, zegt Jamie ineens tegen mij, wederom geheel out of the blue. We praten thuis weinig over deze dingen omdat Jamie het er nooit over wil hebben en als ik er zelf over begin wordt hij meestal een beetje bozig op mij. Ik voel ineens intens zijn gebroken hartje in de zin die hij net uitsprak. Ik realiseer mij op dat moment nog meer dat dit precies is wat ik niet voor hem wil. Dat hij pijn heeft om wie hij is, ook al maakt het hemzelf stikgelukkig. Ik stel er nog wat vragen over, maar hij heeft geen antwoord op de vragen en ik loop vast in het gesprekje met hem. Als laatst vraag ik hem of hij het met N.* wil bespreken. Dat wil hij wel en hij zegt dat hij er zelf over zal beginnen bij haar, dat hoef ik niet voor hem te doen. Mijn dappere kleine Jamie!

If at first you don’t succeed, try try again

Al eerder schreef ik over mijn zoektocht naar een fijne psycholoog voor Jamie. Mijn eerste poging hiertoe mislukte finaal en was behoorlijk pijnlijk op zoveel manieren. Maar ik besloot het niet op te geven en mijn aanpak te veranderen. Ik had contact met een aantal psychologen uit de omgeving en had zelfs contact met een hulpverlener in Haarlem die gespecialiseerd is in het genderstuk. Ik legde aan allen mijn verhaal uit en gaf aan dat ik wilde dat er iemand met Jamie zou praten. Hierbij het genderstuk in het achterhoofd houdend, maar zonder dit al te veel op de voorgrond te laten treden. Daarbij kon ik zelf ook echt wel wat handvatten gebruiken voor mijn opvoeding.

Ik had na mijn vorige fiasco bij de kinderpsycholoog besloten dat ik eerst intakegesprekken wilde doen voordat ik met iemand in zee zou gaan. Een doorverwijzing van de huisarts had ik dan ook niet direct, want dit wilde ik na het intakegesprek pas aan gaan vragen om te voorkomen dat ik daar wekelijks bij hem zat voor iedere keer een andere verwijzing. Wist je dat dit nog niet zo gemakkelijk is? De meeste psychologen willen al een verwijsbrief in hun handen krijgen als je naar het intakegesprek komt, of soms nog het liefst daarvoor al opgestuurd krijgen. Ik kreeg hele lijsten toegestuurd die ik in moest vullen over de opvoeding en leefomstandigheden van Jamie, van zijn geboorte tot nu. Dat heb je niet in 10 minuten gedaan. Dus alleen al om deze reden vielen er een aantal psychologen alweer af, gewoon omdat ze de uitzondering niet konden maken die ik nodig had. En natuurlijk begrijp ik dat al dat bureaucratische gedoe nodig is om geld in het laatje te krijgen voor al het werk dat zij doen. Maar die uitzondering was nu voor mij zo nodig na het eerdere fiasco.

Uitzondering op de regel

De uitzondering op de regel werd uiteindelijk wel voor mij gemaakt door Educonsult Zeeland. Zij bespraken casus Jamie in een teamoverleg en belde mij terug met goed nieuws. Zij hadden iemand in hun team die ervaring had opgedaan met een soortgelijke casus als die van Jamie. Ik mocht bij hen een intakegesprek inplannen zonder een verwijsbrief te overhandigen op die dag, die mocht ik later aan ze geven als ik besloot met hen door te gaan. Eindelijk was er een instantie die mijn eerste hulpvraag kon beantwoorden. Dat gaf mij direct een goed gevoel en ik had er goede moed in dat zij mijn andere hulpvragen ook zouden kunnen beantwoorden. En zo ontmoette ik N., het beste wat ons in het afgelopen half jaar is overkomen. Wat een geweldige vrouw.

Ik kwam bij haar op intakegesprek en ik had zoveel te vertellen. Nu ben ik wel wat thuis in hulpverlenersland en ik dacht dat ik mijn hele verhaal in een uurtje aan haar moest vertellen. Dus ik zat daar te ratelen als een malloot om mijn hele verhaal in dat ene uurtje te laten passen. Toen ik klaar was met mijn grotendeels gehouden monoloog keek ik naar de klok. Bijna twee uur waren verstreken vanaf het moment dat ik bij N. binnen was gekomen. Ze had mij twee uur lang laten ratelen, zonder op de klok te kijken, zonder aanstalte te maken om het gesprek te beëindigen, zonder mij te onderbreken op ongepaste moment, zonder het gesprek te versnellen, zonder ook maar iets te zeggen over haar kostbare tijd die ik in beslag had genomen. Zij liet mij gewoon praten totdat ik het gevoel had dat ik alles aan haar verteld had. Ik verliet opgelucht het kantoor, dit was haar, zij was precies wat ik gezocht had. Het kon niet anders dan dat zij ons verder zou kunnen helpen en Jamie haar ook heel aardig zou vinden.

Dag hulpverleningstraject

‘Wat betekent dit voor ons traject’, vraag ik haar voorzichtig, zelfs een beetje bang voor wat er komen gaat want eigenlijk weet ik al wat ze gaat zeggen. Ze gaat mij nu vertellen dat alles helemaal in orde is en dat het hulpverleningstraject gestopt kan worden. En dat is ook precies wat N. zegt. Dit is het einde van ons traject bij haar.

In de afgelopen maanden heeft ze Jamie geobserveerd in de tijd die ze met hem heeft doorgebracht, er is iemand op school gaan observeren, ik heb gesprekken met haar gehad en ook Jamie zijn vader en de juf van school hebben een gesprek met haar gehad. Ze heeft inmiddels vast kunnen stellen dat Jamie geen kind-eigen problematiek heeft, dat hij een gevoelig, slim en zeer sociaal kind is. Iets om als moeder natuurlijk heel trots op te zijn. Er zijn in de afgelopen maanden ook echt wel wat veranderingen teweeg gebracht. De rust is thuis weer een beetje wedergekeerd en Jamie lijkt weer een stuk lekkerder in zijn velletje te zitten, ook heb ik handvatten gekregen die ik nodig had.

Toch raak ik een beetje in paniek van het beëindigen van het traject, want ik heb iedere keer heel veel vragen als ik naar N. toe ga en het is zo helpend voor mijzelf. Ik begrijp Jamie soms echt niet, ook al zou ik dat wel willen en zij kon dat af en toe zo goed voor mij vertalen.

Welkom terug alleenstaand ouderschap

Heel even, tijdens het volgen van de begeleiding bij N. had ik het gevoel dat ik er niet helemaal alleen voor stond in mijn ouderschap. Heel even hoefde ik niet alle beslissingen zelf te maken en kon ik ze eerst overleggen met iemand. Heel even was mijn ouderschap niet zo eenzaam als het soms kan zijn. Dat ik nu weer terug zal gaan naar het alleenstaand ouderschap en weer volledig op mijzelf ben aangewezen maakt dat ik even in paniek raak van het beëindigen van het traject bij N. Ik panikeer op het niet weten met wie ik nu mijn moeilijkheden van het ouderschap kan bespreken of met wie ik kan sparren als ik beslissingen moet maken over hoe ik met dingen om wil gaan.

N. maakt mij duidelijk dat ik het goed doe in mijn ouderschap, dat ik Jamie zie voor wie hij is, dat ik hem zijn eigen ontwikkeling laat hebben ongeacht wat de maatschappij daarvan vindt en dat het moederen op gevoel mij heel goed af gaat. Daarbij drukt zij mij op het hart dat ik niet moet willen om de perfecte ouder te zijn en dat ik dat echt wat meer los kan gaan laten.

Zij heeft er alle vertrouwen in dat dit helemaal goed gaat komen, dat ik haar niet meer nodig zal hebben. Dat vertrouwen zal ik dan maar van haar aannemen en mijn best ervoor doen om daar in de komende tijd ook in te gaan geloven, weer meer te gaan vertrouwen op mijzelf. Te leren minder perfect te willen moederen. De druk voor mijzelf verlagen. En in de tussentijd hoef ik het toch ook niet echt helemaal alleen te doen, want ik heb mijn lieve vrienden waar ik altijd mee kan sparren over het ouderschap en dat werkt ook heel goed.

*Wegens privacy wordt de naam van de therapeut niet weergegeven in dit verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: