Persoonlijke feestjes

Schrijfperikelen

Het is gewoon al weer vijf maanden geleden dat ik voor het laatst een blog gepost heb. Ik was toch zo van plan om met mijn nieuwe en eigen website in ieder geval iedere week een blog te posten. Dat plan kunnen we gerust vruchteloos noemen, ik heb namelijk welgeteld 21 blogs gemist. Wat daar mis ging? Daar moest ik even over nadenken, maar ik ben er geloof ik achter.

Animo tot schrijven

Sinds een aantal jaar ben ik aan het schrijven, niet online maar gewoon retro met de pen. Ik schrijf met regelmaat in een dagboek, ook lekker antiek voor sommigen. Ik vind dat heerlijk om te doen, gewoon even mijn hoofd leeg schrijven. Alles op papier kwakken om er daarna niet meer over na te hoeven denken, of in sommige gevallen er nog wel over nadenken maar dan lekker gestructureerd. Ik geloof dat ik hiermee begonnen ben toen mijn paniekstoornis is begonnen, zo’n 13 jaar geleden.

Toen ik bijna 8 jaar geleden naar Middelburg verhuisde leek het mij een goed idee om eens geheel vrijblijvend een blog te starten. Zodat alle mensen die we hadden achtergelaten in Noord- en Zuid-Holland mee konden lezen hoe het er ons in het Zeeuwse vanaf ging. Ik kan je vertellen, deze blog heeft niet lang stand gehouden en veel heb ik er ook niet op gepost. Via Facebook met foto’s was iedereen veel sneller up-to-date en zo’n interessant leven hadden we niet. Althans dat vond ik toen, nu achteraf gezien kan ik daar een heel boek over schrijven.

Mijn blogprobeerseltjes leidde uiteindelijk tot mijn vorige blog Frame’s of Ju’s Mind, welke overigens ook al een keer of vijf een andere naam heeft gehad voordat deze zo heette. Ik schreef daar fictie en non-fictie. Ik probeerde gewoon wat dingen uit en daar had ik het mee naar mijn zin, maar ook hier liet ik het posten steeds maar wat versloffen. Dan postte ik weer drie weken achter elkaar wat en dan weer maanden niet. Dan was ik weer twee maanden volledig toegewijd en dan liet ik het weer zes maanden liggen. Zie jij het patroon ook?

Faalangst

De betekenis van dit woord kennen we zeer waarschijnlijk allemaal wel. De angst om niet te voldoen aan eisen, om fouten te maken, om tekort te schieten. En dan hebben we het natuurlijk voornamelijk over de eisen die we aan onszelf stellen en niet zozeer wat anderen van ons verwachten.

Ik heb faalangst als het over schrijven gaat. Als ik het aan niemand hoef te laten lezen zijn er geen problemen en kan ik schrijven tot ik een ons weeg, maar als het openbaar gaat vind ik dat toch een stuk lastiger. Ineens zijn er mensen die wat vinden van wat ik heb geschreven, zowel op de inhoud als op de schrijfstijl. Mensen die zich een mening over mij gaan vormen aan de hand van mijn blogs. Mensen die reacties achterlaten of die mij ineens appjes gaan sturen over hetgeen ik heb geschreven. Ik vind dat echt rete spannend allemaal.
Dat is bij mijn blog Frame’s of Ju’s Mind echt een keer gruwelijk mis gegaan. Daar had ik een fictief stuk geschreven, het was een heftig, intens stuk met een flinke zwarte rand. Ineens kreeg ik telefoontjes en appjes met de vraag of het wel goed met mij ging en of ik nog wel in leven was en geen plannen had om een eind te maken aan dat leven. Het mag duidelijk zijn dat ik die plannen zeer zeker niet had, maar ik ben zo geschrokken van die reacties dat ik een paar maanden niets durfde te posten en al helemaal niet fictief.

Kilometers bloggen

Hoe meer mijn blog gelezen wordt, hoe spannender ik het vind om een blog te posten. En sinds mijn nieuwe website groeide mijn lezersaantal met de keer dat ik postte. En natuurlijk hebben we het dan niet over duizenden mensen, maar het verschil in een aantal meer lezers is voor mij echt al groot. De angst wordt groter, voor wat anderen van mij of van mijn kind denken, voor slechte reacties, voor telefoontjes of ik nog wel in leven ben. De angst voor falen wordt groter hoe meer mijn blogs gelezen worden. En het wordt tijd dat ik daar echt eens kortemetten mee maak, vandaar ook deze hele post over mijn blogperikelen. Dé manier om er kortemetten mee te maken en het gewoon open en bloot te gooien. IK SCHIJT IN MIJN BROEK OM BLOGS TE POSTEN mensen. Iedere blog weer en iedere volgende blog nog een beetje meer.

Maar nu ik weet en heb gezegd dat het niet-schrijven voortkomt uit angst, ben ik natuurlijk gekke Henkie als ik mij daardoor zal laat leiden. Want ik heb ook zoveel plezier in het schrijven van mijn blogs. Ik vind het zo belangrijk om bepaalde onderwerpen bespreekbaar te maken en ik ben zo gezegend met alle fantastische mensen om mij heen die mij steunen en mij door middel van een appje of een reactie laten weten dat ze mijn blog hebben gelezen, alleen dat al vind ik zo fijn. Ik word er nog gelukkiger van als mensen mij out of the blue ineens appen dat ik zo’n leuk kind heb of dat ze trots op ons zijn. Dus suck it up fear, tijd om de angst los te laten en kilometers te gaan bloggen!

En laat vooral je reactie achter op mijn posts. want ze maken mij dus voornamelijk blij en ik kan ze heel erg waarderen!

Liefs Ju

2 Reacties

  • Inge

    Gek hè hoe het werkt? Jij bent onzeker terwijl ik denk: tjee wat dapper dat ze zo open durft te zijn over wat haar bezig houdt en wat heeft ze een prettige schrijfstijl. Ik wou dat ik dat zo kon. Maar ja zo is dat nu eenmaal onzekerheid en faalangst zit in jezelf. Ik vind het knap en stoer van je. Daar kunnen nog veel mensen van leren. Onthoud dat je het toch maar allemaal doet en regelt. Toppie.

    • Ju

      Haha ja het werkt zeker gek inderdaad! Dank je wel voor je lieve woorden. Ik ga dat af en toe nog eens terug lezen als ik weer eens vast loop door angst. 😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: