Persoonlijke feestjes

Als ik toen wist wat ik nu weet

Met een grote slok water slik ik de roodgekleurde capsule door. Ik voel hem langs mijn keel mijn slokdarm in glijden en dan voel ik even helemaal niks. Leegte, stilte, zo aangenaam. Maar zo lang kan ik er niet bij stil staan, want ineens slaat de blinde paniek toe. Die pil die ik zojuist geslikt heb moet er uit. Het kan mij niet schelen hoe, maar hij moet er echt uit. Ik wil dat ding niet in mijn lijf, want ik heb geen idee wat er nu gaat gebeuren. Ik wilde deze pillen in de eerste plaats niet, maar mijn moeder en de dokter zeiden dat het beter was. Hij moet er weer uit, NU. En terwijl ik daar hevig sta te zweten en te hyperventileren probeer ik met een plan te komen hoe ik de capsule mijn maag uit kan krijgen. Ik denk niet aan de meest simpele oplossingen, ik denk gelijk in extremen en vraag mij af of ik hem er met een mes uit kan snijden.


Venlafaxine, dé antidepressiva die moest helpen
Ik zie mijzelf daar nog staan in mijn appartementje in Rotterdam, zo’n elf jaar geleden, volledig in paniek om één pil die ik had geslikt. Mijn paniekaanvallen waren op dat moment flink tegen zijn piek aan het aanwerken. Ik had er inmiddels al zo’n beetje mijn hele leven door opgegeven. Ik had nog net een dak boven mijn hoofd en dat was het wel zo’n beetje. Mensen waren uit mijn leven verdwenen omdat ze niet wisten hoe ze met mij om moesten gaan, ik wist zelf ook niet hoe ik met mij om moest gaan, dus ik snapte het ook wel. Ik zag mijn familie om mij heen struggelen en als het mijn familie niet was, was ik hen waarschijnlijk ook kwijt geraakt. Een baan had ik inmiddels al niet meer en ik kwam ook nog nauwelijks buiten, gewoon omdat ik de straat niet op durfde. Het was nooit meer stil in mijn hoofd en alles wat ik altijd voor lief had genomen was zo simpel niet meer. Boodschappen doen, met het openbaar vervoer gaan, de straat op gaan. Zelfs uit bed komen was niet meer zo simpel als het ooit was geweest.
Meerdere malen waren er mensen tegen mij begonnen over het gaan slikken van medicatie, anti-depressiva zou helpend zijn. Ik wilde er niet aan, ik vond het troep wat ik niet in mijn lijf wilde. Ik geloofde er niet in dat het een misser was in mijn hersenen, zoals mij verteld werd, een tekort aan een ‘bepaald stofje’. Mijn paniek was out of the blue verschenen en ik vond dat het ook out of the blue weer moest verdwijnen, daar had ik geen medicatie voor nodig, therapie zou voldoende moeten zijn. Maar toen mijn hoofd echt niet meer te stoppen was ben ik overstag gegaan en slikte ik die allereerste pil. Als ik toen had geweten wat ik nu weet had ik er misschien wel alles aan gedaan om dat ding weer uit mijn lijf te krijgen. Was ik bij mijn standpunt gebleven en had ik die pil nooit geslikt.
Extreme bijwerkingen
In de zomer van 2016 had ik een extreem slechte zomer en had ik meer medicatie nodig dan ik op dat moment slikte, mijn dosis ging omhoog. Het ging toen langzaam aan wel iets beter, maar er bleef iets knagen, iets voelde niet goed en zat mij niet lekker.
Ik besloot mij, nu pas, te verdiepen in de bijwerkingen van de Venlafaxine. Ik had dit eerder niet kunnen doen omdat ik altijd in paniek raakte van de bijsluiters van medicatie. Ik voelde dan ineens alles wat ik las en was, in mijn hoofd, op sterven na dood. Terwijl ik mij verdiepte in de bijwerkingen maakte ik een lijstje met alle bijwerkingen die ik zelf had en ik schrok mij echt rot. De lijst was zo lang aan het worden, er stonden zo’n 12 bijwerking op dat lijstje. Sommige waren niet zo ernstig, maar anderen waren behoorlijk extreem. Zoals dat ik was gaan dissociëren, mogelijk door de medicatie. Dissociëren houdt in dat je jezelf als het ware losmaakt van je omgeving, de realiteit, jezelf of een (traumatische) gebeurtenis. Tot op zekere hoogte dissociëren we allemaal wel eens. Denk maar eens aan de keer dat je in de auto zat en ‘ineens’ op de plaats van bestemming kwam zonder echt goed te weten hoe dat nu eigenlijk was gebeurd. Of het moment dat je wakker werd en heel even niet wist waar je was.
Ik was inmiddels veel verder dan dat, ik schoot continu in en uit het dissociëren. Ik had continu het gevoel buiten mijn eigen lichaam te staan, mijn hoofd voelde continu aan als één grote wattendeken. En ik had er geen grip op, het gebeurde gewoon, op hele random momenten. Ik had werkelijk niet geweten dat dit een bijwerking kon zijn van de medicatie. Ik had tot die dag gedacht dat het een mechanisme van mijzelf was geworden om mijn paniek minder goed te voelen. En nu wilde ik perse weten of het af zou nemen als ik minder of geen medicatie zou gebruiken. Ik was vastbesloten om af te gaan bouwen en mijn bijwerkingen te reduceren. Ik bedoel, al die bijwerkingen zouden mijn lichaam toch ook niet kunnen dragen tot haar 80e?
Afbouwperikelen
Ik begon met afbouwen in de zomer van 2017. Ik liet niets aan het toeval over, maakte een volledig afbouwschema en een back-up plan voor de zorg voor Reyza en voor mijzelf als het mis zou gaan. Ik schakelde de mensen in die ik nodig zou hebben en gaf hen de nodige instructies over de ‘worst case’ scenario’s.
Ik maakte die zomer twee stappen omlaag in mijn medicatie, van 225 mg Venlafaxine naar 150 mg en het ging verbazingwekkend goed. Ik had wat afkickverschijnselen en andere ongemakken, maar daar bleef het eigenlijk wel bij. Mijn paniek werd niet erger, zoals meestal wel het geval is bij op- en afbouwen van antidepressiva, en zoals ik eigenlijk wel had verwacht. Al mijn voorzorgsmaatregelen waren niet nodig en ik begon mij alleen maar beter te voelen. Ik voelde ineens weer dingen die ik lange tijd niet had gevoeld, ik zag meer om mij heen en kon makkelijker genieten van de kleine dingen in mijn leven. Ik ging van 6 slechte dagen in de week en 1 mwah dag, naar 6 goede dagen in de week en 1 mwah dag.
Ruim een jaar bleef ik op de dosering van 150 mg hangen, omdat ik niet verder wilde afbouwen tijdens mijn afstudeerjaar. Ik voelde mij op deze dosis nu goed en dat wilde ik graag even zou houden, dus ik stelde verdere afbouw uit. Tot twee maanden geleden. Toen besloot ik samen met mijn psychiater weer een stap te maken naar 87,5 mg. Ik riep mijn back-up plan weer opnieuw in het leven en contacteerde de mensen die ik nodig zou kunnen hebben. Ik maakte de stap, er op vertrouwend dat het wel los zou lopen en ik mij nog beter zou gaan voelen, nog meer zou gaan voelen ook.
De eerste twee weken waren prima te doen. Ik had wat afkickverschijnselen zoals tintelende ledematen en veel hoofdpijn, maar ik bedacht mij dat als dat het ergste zou zijn ik het ook wel weer zou overleven. In de derde afbouwweek merkte ik dat ik weer begon te dissociëren, iets wat nog heel af en toe voor kwam maar niet meer zo vaak als toentertijd dat ik een hoge dosering Venlafaxine slikte. Nu begon ik weer te pas en te onpas in en uit mijn lichaam te ‘schieten’ en had ik weer een hoofd met een wattendeken. Ik maakte mij nog steeds niet zo heel veel zorgen, want mogelijk zou dit mijn ergste week in mijn afbouwen kunnen zijn en ik functioneerde nog steeds zoals ik altijd deed, het kostte mij nu alleen wat meer energie allemaal. Daarbij werd mijn paniek niet erger, dus dat was wel weer een goed teken. Maar al snel bleek dat mijn paniek toch wel vele malen erger was geworden, alleen niet op de gebieden waar ik hem op verwacht had. Normaal zou ik dan minder makkelijk in drukke ruimtes kunnen zijn, zou ik het ongemakkelijk vinden de straat op te gaan, zou auto rijden weer wat meer moeite kosten. Maar al die dingen bleven uit.
Mijn paniek kwam op in de momenten dat ik een schrikreactie kreeg omdat ik dacht ter plekke dood te gaan. In het afgelopen jaar was dat een beetje de kop op gaan steken, maar zonder dat ik het nu in de gaten had gehad was het heel extreem geworden. In week 4 van het afbouwen kwam ik er achter dat ik eigenlijk de hele dag door de schrikreacties van het mogelijke doodgaan had. Het gebeurde minstens 30 tot 40 keer op een dag. Ook nu dacht ik dat dit wel weer af zou gaan nemen, dus ik hield mijn mond tegen iedereen om mij heen en onderging het zo goed en zo kwaad als mogelijk was. Maar na een aantal weken hield ik het niet meer. Er deed zich een situatie voor waarin ik compleet in paniek raakte en ik wel móést toegeven dat het echt niet zo goed ging met de afbouw van mijn medicatie. Dat ik continu bang was om dood neer te pleuren en er ook iedere keer 99% van overtuigd was, gevoelsmatig, dat het daadwerkelijk zou gaan gebeuren.
Met mijn rug tegen de muur
Op het moment dat ik eindelijk toegaf dat het niet zo makkelijk ging deze keer met afbouwen dan de andere keren moest ik er natuurlijk ook wat mee gaan doen. Dat was onder andere de reden dat ik er niets van had gezegd, want daar waar ik nu sta heb ik alleen maar heel vervelende opties die allemaal mijn situatie erger kunnen maken.
Ik kan weer ophogen. Dan verergeren mijn klachten de eerste zes weken en daar zit ik niet op te wachten. Het voelt namelijk wel al alsof ik aan de max. zit van wat ik aan kan om normaal te kunnen blijven functioneren. En ik wil heel graag normaal blijven functioneren.
Ik kan op deze dosis blijven, met de hoop dat de klachten die ik ervaar verder af gaan nemen. Ze kunnen ook nog gelijk blijven of erger worden Als ze afnemen en ik wil daarna alsnog verder gaan met afbouwen zal ik mijn tabletten open moeten gaan breken en de korrels die er in zitten moeten gaan tellen om kleinere afbouwstappen te maken, omdat wel duidelijk is nu dat een stap van 37,5 mg te groot is op dit punt. En er worden gewoonweg geen tabletten gemaakt die kleinere milligrammen bevatten. Hoe bijzonder?
Ook kan ik overstappen naar andere medicatie. Ik kan dan andere antidepressiva slikken naast mijn huidige antidepressiva en mijn huidige versneld afbouwen en op die manier de overstap maken naar een nieuwe, misschien betere antidepressiva. De kans is vrij groot dat ook dit mijn klachten gaat verergeren.
Kortom, ik sta eigenlijk met mijn rug tegen de muur en er is geen enkele oplossing op dit moment die de situatie beter zal gaan maken. In ieder geval niet op de korte termijn. Voor de komende tijd zullen de schrikreacties blijvend zijn en er is niets wat ik nu direct kan doen om dat beter te maken. Ik kan nu alleen nog maar kiezen uit drie niet zulke fijne oplossingen.
‘Als ik toen wist wat ik nu weet was ik die pillen nooit gaan slikken’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: