Achter de schermen

Regenboogmoeder

In de afgelopen weken heb ik gemerkt dat er een handjevol mensen om ons heen op zoek zijn naar de reden van Jamie zijn cross-seksegedrag. Zij roepen naar mij allerlei mogelijke theorieën, sommigen vanuit het niets en over sommigen is wel echt nagedacht. Mensen proberen mij aan te zetten tot denken over Jamie zijn gedrag en planten zo stiekem eens een zaadje bij mij. Sommige geplante zaadjes zijn fijn en helpend, andere zaadjes zijn een pain in the ass en groeien uit tot onkruid wat zich niet meer zo makkelijk laat verwijderen. Zoals de distels in mijn tuin, niet uit te roeien die krengen! Er is in ieder geval één zaadje wat nooit is gaan groeien en nooit zal gaan groeien en dat is de vraag of ik liever een dochtertje had gehad in plaats van een zoontje. Daar kan ik heel duidelijk en kort over zijn, dat is een reden die we zeker uit kunnen sluiten voor Jamie zijn cross-seksegedrag.

Vieze en enge baby’s
Als je tien jaar geleden tegen mij had gezegd dat ik moeder zou worden had ik je zo hard uitgelachen dat je niet zou weten wat je overkwam. Het was geen ding wat ik volledig uit had gesloten in mijn leven, maar het was ook zeker niet zo dat ik er om stond te springen om moeder te worden. Mijn zussen daarentegen wilden allebei het liefst jong moeder worden, maar ik vond baby’s allemaal vies, eng en lelijk. Ik hield liever geen baby’s vast, soms deed ik het wel vanuit sociale overwegingen maar zeer zeker niet voor de lol. Als ik dan eens een baby in mijn armen had zat ik muisstil op de bank met dat ding, beleefd te glimlachen naar de ouders terwijl het zweet mij uitbrak. Ik durfde geen spier te verrekken, ik was maar wat bang dat ik het kind uit mijn handen zou laten vallen en onomkeerbare schade aan zou richten. Nog niet gesproken over de ruzie die ik dan zou krijgen met de kersverse ouders. Mijn gedrag resulteerde er dan ook altijd in, geen uitzondering daar gelaten, dat de baby in mijn armen binnen no-time keihard begon te krijsen. En daar werd ik dan nog zenuwachtiger van dan ik al was, helemaal als de ouders mij niet direct kwamen redden.
Buiten het huilen was ik enorm allergisch voor alles wat met plas en poep te maken had en uit die kleine wezens kwam. Of wat dacht je van kwijl en spuug? Ik vond dat allemaal zo enorm smerig.
Tegen mijn zussen heb ik dan ook heel lang gezegd dat ik het prima vond om tante te worden, maar dat ik die kinderen niet vast zou houden of zou verzorgen tot ze een jaar of vier zouden zijn. En dat meende ik uit de grond van mijn hart.

Klapperende eierstokken
Bijna zeven jaar geleden werd mijn oudste zus voor het eerst zwanger en had ik nog altijd diezelfde instelling, ik moest niets van baby’s hebben en na vier jaar zou ik haar baby wel eens een keer vasthouden en bij mij laten logeren.
Ik had in die tijd een leuke vent en we spraken wel eens over kinderen, maar dat was voor mij nog steeds een ver-van-mijn-bed-show. Ik zag het nog niet zo snel gebeuren allemaal. En toen, van de één op andere dag, begonnen ineens mijn eierstokken vreselijk te klapperen. Ik had nooit geloofd in het biologische ‘tijd-om-kinderen-te-maken’ klokje, maar blijkbaar bestond dat klokje echt! Ik ben er nog steeds van overtuigd dat dit alles te maken had met het van dichtbij meemaken van de zwangerschap van mijn zus.
Ik had dus ineens een enorme wens om moeder te worden, een heel nieuw soort staat van zijn voor mijzelf. Uiteindelijk werd ik zwanger en verbaasde ik daarmee alle mensen om mij heen. Ik had blijkbaar mijn ‘ik vind baby’s vies, eng en lelijk’ heel goed uitgedragen naar de buitenwereld, dat niemand dit aan had zien komen.

Blauwe wolk
Ik werd zwanger en dan worden ineens alle cliché vragen op je afgevuurd. Hoe ver je bent, wanneer je bent uitgerekend, hoe je je voelt, dat je echt al groot bent voor het aantal weken zwangerschap dat je achter de rug hebt. Maar voornamelijk de vraag of wij wilden weten wat het zou worden en of ik een voorkeur had. Het cliché gepaste antwoord daarop is dan natuurlijk altijd ‘het maakt mij niet uit wat het wordt, als het maar gezond is’. En dat vond ik wel de grootste bullshit om te verkopen aan de mensen die het aan mij vroegen. Natuurlijk vond ook ik het allerbelangrijkste dat het kindje gezond zou zijn, maar ik had ook zeker wel een voorkeur voor het geslacht. Het allerliefst wilde ik een jongetje.
Ik zag mijzelf echt volledig als een jongensmoeder en helemaal niet als een meisjesmoeder. Ik houd niet van dat gefrunnik aan haren, van roze tutu’s, van glitters en glimmende stof. Ik wilde geen tuttebelletje met gaatjes in haar oren en een armbandje om haar pols, zo’n meisje-meisje zou echt niet bij mij passen. Ik wilde liever gewoon een knulletje om een beetje mee te ravotten en om mee in bomen te klimmen. Een mannetje met spijkerbroeken, truien en de stoerste sneakers die ik kon vinden.
Ik wilde geen roze wolk, ik wilde een blauwe wolk. En ik kreeg die blauwe wolk.
Op de dag van de 20-weken echo was ik heel gelukkig met een enorm gezond kindje die precies volgens het boekje groeide, maar ik was nog extra gelukkig om te horen dat het een jongetje was. Ik kreeg de blauwe wolk die ik het allerliefst had gewild.

Regenboogwolk
Althans, ik heb jaren gedacht dat ik die blauwe wolk had die ik zo graag had gewild. Maar inmiddels is hij toch echt zo blauw niet meer. Hij heeft alle kleuren van de regenboog met de glitters en glimmende stof waar ik zelf niet zo dol op ben. Hij heeft een minder hoog spijkerbroeken, truien en stoere sneakers gehalte dan ik had gedacht op de dag van de 20-weken echo, dan ik had gedacht toen Jamie geboren werd. En soms, heel soms, raak ik daar wel eens van in paniek. Want ik kan geen haren vlechten of goed nagels lakken. Ik heb minder verstand van meisjeskleding dan ik had gedacht en weet niet goed wat ik wel en niet met elkaar kan combineren. Soms, heel soms, bel ik mijn vriendinnetje en roep wanhopig door de telefoon ‘Ik kan geen meisjesmoeder zijn, ik weet niet hoe dat moet’. Maar als de wanhoop dan weer gaat liggen dan bedenk ik mij altijd maar dat er altijd nog cursussen zijn die ik kan volgen om een meisjesmoeder te worden als het nodig is. En zolang het allemaal nog niet duidelijk is ben ik gewoon een beetje van beiden, dan ben ik een regenboogmoeder met al die bijkomende glitters en glimmende stofjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: