Achter de schermen

*Poef* daar was ineens die jurk

‘Ik vind het knap hoe je hier allemaal mee omgaat Eef, ik zou dat echt niet zo kunnen als ik in jouw schoenen stond, hem gewoon zo *hop* een jurk aantrekken’.

Ik vind het super fijn en helpend om positieve reacties te krijgen op Jamie zijn gendercreativiteit of hoe je het ook wil noemen. Ze zwakken mijn eigen onzekerheid wat af en dit kon ik in de laatste weken goed gebruiken. Wat mij wel opvalt aan sommige complimenten, en met name deze, is dat er stiekem toch ook wel een misvatting in zit. Heb jij hem al gezien?

Onschuldig roze
Jamie was twee jaar toen hij interesse kreeg voor roze spulletjes. In de eerste instantie kwam dit alleen tot uiting bij zijn gastouder. Zij had tenslotte roze spulletjes in huis die wij zelf niet hadden. Ik had alleen maar speelgoed bestempeld voor jongens, je gaat er toch vanuit dat de voorkeur van je zoontje daar naar uitgaat. Bij zijn gastouder kon Jamie zijn hart dus ophalen met al dat roze. In de eerste instantie zie je dat dan als een fase en is het allemaal heel schattig. Je houdt je er helemaal niet mee bezig dat het misschien helemaal geen fase is en dat de mogelijkheid bestaat dat het nooit meer anders zal zijn. Ik snapte vooral heel goed dat Jamie roze als voorkeur had, dat ziet er toch ook vrolijker uit dan blauw?
Jamie was zijn eigen smaak aan het ontwikkelen en ik liet hem daar wat in gaan. Vanaf het moment dat hij zelf kon kiezen koos hij als één van de eerste dingen een roze zonnebril met hartjes voor zichzelf. Zo mega schattig als hij die op had, mensen op straat vielen als een blok voor hem bij het zien van zijn smoeltje met die roze zonnebril op zijn neus. Ikzelf kon hem wel opvreten van schattigheid.
De roze voorkeur bleef niet bij alleen die zonnebril of de spulletjes bij de gastouder. Vanaf dat moment moesten namelijk ook zijn schoenen roze bevatten. Zonder roze wilde hij geen nieuwe schoenen. Hij koos volledig roze schoenen, ik haalde hem over tot zwarte schoenen met een klein beetje roze erin. Ik zag Jamie zijn roze voorkeur nog steeds als een fase en ik zag het al gebeuren dat hij van de één op andere dag roze uit zijn leven wil bannen en dat ik die dure schoenen moest gaan vervangen omdat ze helemaal roze waren. Ik wilde er op voorbereid blijven dat de fase iedere moment klaar kon zijn.
Verbazingwekkend genoeg gebeurde dat niet, roze bleef favoriet en werd een stukje van Jamie zijn imago.

Nep-prinses
Jamie zijn gastouder was een goed met speelgoed uitgeruste gastouder. Dus na wat oppervlakkige verkenning van de roze spulletjes kwamen de verkleedjurken in beeld bij Jamie. Van die hysterische jurken die ‘nep-prinses’ schreeuwen. Extreem glimmende stofjes met ruches, zilveren biesjes langs de naden, pofmouwtjes van gaas en glitters overal waar ze die maar kwijt kunnen op zo’n jurk. De jurken trok hij vaak over zijn eigen kleding aan, te ongeduldig om zijn trui of broek even uit te doen, maar dat boeide hem allemaal niet, hij had er enorm veel plezier in. Hij danste en draaide in de jurken, vond het geweldig dat ze zo zwierden. De keren dat ik Jamie in één van die jurken aantrof als ik hem op kwam halen is niet op één hand te tellen.
Bij de jurken kwamen op den duur steeds meer accessoires die Jamie er bij begon te dragen. Kroontjes, haarspeldjes, oorbelletjes, kettingen, met als ultieme toppunt de hakjes voor onder de jurk, van die plastic speelschoentjes. Jamie ging gewoon *hop* met zijn sokken in die open schoentjes. Waar andere kinderen vreselijk liepen te stuntelen op die schoentjes; uitgleden, over hun eigen voeten vielen, alleen maar hun voeten konden verschuiven in plaats van fatsoenlijk optillen, liep Jamie als een pro weg op die dingen. Alsof hij het dagelijks deed.
Omdat Jamie zoveel plezier had in het verkleden in de jurken bij de gastouder, kwam er bij ons thuis uiteindelijk ook zo’n hysterisch jurkje in huis. Een roze, zeker drie maten te groot, maar dat maakte niets uit voor hem. Hij was allang blij dat hij zich thuis ook kon verkleden en hij heeft inmiddels heel wat uren in die jurk doorgebracht.

Roze en jurken waren inmiddels Jamie zijn ding, verworden tot een stukje van zijn imago. Er kon wat hem betreft nooit genoeg roze in zijn spullen zitten, of glitters, of pailletjes, of kant of glimmende stof. Ik leerde dat als ik iets voor hem kocht qua speelgoed en er bestond een jongens- en een meisjesvariant van dat ik beter uit was met het kiezen voor de meisjesvariant. Ik was er nog steeds van overtuigd dat het een fase was waar hij uiteindelijk genoeg van zou gaan krijgen.

Echte prinses
De eerste jurk die ik voor Jamie op maat kocht was pas afgelopen juni. Hij mocht voor mijn diplomering zelf kiezen wat hij aan wilde en hij koos voor een jurk. Dit had ik natuurlijk van mijlenver aan kunnen zien komen, maar toch was ik niet voorbereid op deze keuze. Ik moest nu dus een jurk voor hem gaan kopen in de winkel, in zijn eigen maat. We hadden wel eens wat tijd op de meisjesafdeling van de H&M doorgebracht en hadden er ook wel eens wat van gekocht. Maar nooit meer dan eens een trui of wat accessoires.
Dit werd toch wel iets serieuzer dan dat. Het ging nu om een jurk die niet meer dat hoge ‘verkleed’ gehalte in zich zou hebben. Het ging nu om een serieuze, normale jurk. Ik heb daar oprecht een paar dagen voor nodig gehad om te bedenken wat ik daarvan vond, hoe ik daar mee om moest gaan en of ik er überhaupt wel mee om wilde gaan. Dit was toch ineens wel hele andere koek.
Ik liet mijn gedachten er een paar dagen over gaan en ik realiseerde mij uiteindelijk dat ik degene was die hier het probleem zelf maakte. Ik was bang om wat andere mensen ervan zouden vinden, bang voor de afkeurende blikken, bang wat anderen van mijn kind zouden denken en bang wat andere mensen van mij als moeder zouden vinden.
Uiteindelijk kocht ik de jurk. Een lichtblauwe jurk met gekleurde pailletjes en een tule rokje. Jamie was het gelukkigste kind op aarde. Hij had hem het liefst direct aan gedaan en als het even kon was hij er in blijven wonen. Maar hij mocht hem nog niet aan, want de jurk moest mooi blijven voor de feestdag. Iedere dag moest ik opnieuw de discussie met hem aan gaan waarom die jurk in de kast moest blijven hangen. Na ruim twee weken van discussie kocht ik een tweede jurk voor hem, eentje die hij gelijk aan mocht. En met gelijk bedoel ik dan ook echt direct. Meneer kon niet wachten en heeft hem in de winkel nog aangetrokken, onder het toeziend oog van een hele rij mensen bij de kassa, hij trok zich niets aan van deze mensen.

Inmiddels zijn we ruim vier maanden verder en heeft hij een stuk of 5 jurken in zijn kast hangen. Ik heb de zomerjurken er tussenuit gehaald, want die zou hij zelfs in de winter nog dragen, al moet hij de hele dag bibberen van de kou. Iedere ochtend wil hij het liefst een jurk aantrekken en als dat niet mag is hij meestal even uit zijn doen en kan hij niet goed kiezen wat hij dan wel aan moet doen. De dagen dat hij wel een jurk draagt is hij tien keer sneller met aankleden dan de andere dagen. Leggings zijn inmiddels ook in zijn kast te vinden, want die zijn wel nodig nu het weer wat kouder wordt. En hij kiest niet random een legging bij een jurk, het moet volgens hem wel echt bij de jurk passen.

Misvatting 0 / Realiteit 2
Even terug naar de reactie die ik onlangs kreeg. Nogmaals, ik ben heel blij met alle positieve reacties. Maar zoals ik ook al zei, er zit een misvatting in de reactie en wellicht heb je hem inmiddels ontdekt. Het is namelijk niet zo dat ik Jamie *hop* een jurk aangetrokken heb. Het was er niet van de één op andere dag. Het is een heel proces geweest om te komen waar wij nu zijn. Jamie heeft daarin zijn eigen grenzen verlegd en daarmee ben ik ook mijn eigen grenzen iedere keer een beetje gaan verleggen. Ik heb heel veel van hem geleerd als het aankomt op open-minded zijn en iemand accepteren zoals diegene is.
Ik vond transgenders ook altijd maar een beetje aparte mensen om te zien als ik ze zo op straat tegenkwam, maar inmiddels weet ik beter. En daarmee bedoel ik niet dat mijn kind een transgender is, daar is nog helemaal geen duidelijkheid over. Maar ik begrijp ineens veel beter hoe zoiets heeft moeten groeien en wat een proces er achter zit voor iemand om te komen waar diegene is. Bij sommigen kan je daarin meegroeien, zoals ik bij Jamie kan en bij anderen lijkt het *poef* alsof het er ineens is.

Wat ik vooral graag wil zeggen is, probeer jezelf niet te vergelijken met mij en hoe jij het zou vinden om in mijn schoenen te staan, waarbij je er vanuit gaat dat ik mijn kind *hop* in een jurk heb gehesen. Dat is niet haalbaar, want je mist het hele proces wat ik heb gehad en wat nodig is om je kind überhaupt in een jurk naar school te kunnen laten gaan. Als je het op die manier bekijkt dan lijkt het ook onhaalbaar en denk je misschien van jezelf dat je niet voldoende open-minded bent om je eigen kind in een jurk naar school te laten gaan. Maar geloof mij, alle mensen die mij deze positieve reacties gaven, die tegen mij zeiden dat ze niet zouden kunnen wat ik doe, je kan niet verder naast de waarheid zitten. Dat je mij al een compliment hebt gegeven betekent dat je ook een open-minded persoon bent, betekent dat je Jamie accepteert voor wie hij is. Alleen acceptatie is nodig en als het jou dan zou gebeuren dan gaat het proces je vanzelf laten zien dat je precies hetzelfde doet als ik nu doe. Dat je exact kan wat ik nu doe. Het is geen rocket-science.

Eén reactie

  • Sarina

    Wat zijn jullie toch sterk! Ik vind het geweldig hoe Reez zijn persoonlijkheid laat doorstromen in zijn kleding. Laat anderen maar kijken. Zolang jullie maar gelukkig met elkaar zijn! Knapperds! 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: