Achter de schermen

Jamie gaat grenzeloos zijn eigen gang

Ik zucht diep, ‘ik adem gender gebeuren, het komt werkelijk uit al mijn poriën naar buiten’ zeg ik met een ietwat moedeloze en vermoeide stem. Het is zoals ik mij voel op het moment. Ik ben óf aan het werk óf ik houd mij bezig met Jamie en zijn jurken, wat op dit moment aan alle kanten aan mij knaagt. De afgelopen paar maanden is het zo vreselijk onrustig rondom dit stukje in ons leven. En wij zijn zelf niet perse de onrustzaaiers, wij doen de dagelijkse dingen niet anders dan wij een paar maanden geleden deden. De onrust komt meer van buitenaf waardoor het in mijn woonkamer is gaan leven en in mijn lijf is gaan kamperen.

Onschuldige voorkeur
Dat Jamie de voorkeur heeft voor meisjesdingen is iedereen al een langere tijd duidelijk en daar leek iedereen om hem heen content mee te zijn. Zijn nagels werden op verzoek gelakt, niet alleen door mij. Hij droeg tierelantijntjes in zijn haar, verkleedde zich in de jurken op school en de bso, af en toe droeg hij een zelfgekozen meisjestrui en zijn schoenen waren vooralsnog bijna allemaal van de meisjesafdeling. Die kleine dingetjes werden onderdeel van hem en maakte hem tot wie hij op dat moment was. Onze beste vrienden wisten allemaal wat wel of niet bij Jamie paste, waar zij hem wel en niet gelukkig mee maakte. ‘Dit is echt iets voor Jamie’ is een zin die ik zo vaak te horen heb gekregen en die ook altijd terecht gebruikt werd. Langzaamaan kreeg Jamie ook steeds meer complimentjes van moeders en kindjes op school, tot mensen die wij minder goed kenden, tot wildvreemde mensen. Een waar genot om te zien hoe al deze mensen mijn zoontje zo’n goed gevoel konden geven door een klein complimentje. Daar werd ik oprecht gelukkig van om hem daar zo gelukkig in te zien.
Glitters, kleurrijk en zichzelf zijn waren woorden die hem goed omschreven en daar was ik enorm trots op.

Interpretaties vs de realiteit
Ruim vier maanden geleden kocht ik Jamie zijn eerste jurk op maat. Niks geen verkleedjurken meer, gewoon een doodnormale jurk uit de winkel, hij was lyrisch over deze aankoop. Bijna vier maanden geleden droeg Jamie voor het eerst een ‘echte’ jurk naar school, hij was intens gelukkig dat dit mocht. Hij had er een speciale dag voor uitgekozen om zijn jurk naar school te dragen. Hij deed dit op de laatste dag van groep 1, het was voor hem een feestdag. Sinds die dag hebben wij meer en meer te maken gekregen met de omgeving om ons heen en de meningen van anderen. Meningen die niet altijd positief of begripvol zijn.  Meningen die niet altijd geuit worden door woorden of naar ons persoonlijk. Meningen die niet altijd gebaseerd zijn op de waarheid.
Dit laatste vind ik belangrijk om uit de wereld te helpen. Ik heb gemerkt in de afgelopen tijd dat er meerdere mensen om ons heen zijn die denken dat ik mijn zoon volledig zijn eigen gang laat gaan in de keuzes die hij maakt. Dat ik hem geen grenzen stel in wat hij draagt en wanneer hij het draagt. Ik kan je nu alvast vertellen dat niets minder waar is.

Compromissen sluiten
Sinds Jamie zijn eigen willetje heeft en zijn sterke eigen voorkeuren, is winkelen met hem geen uitstapje maar een missie. Het doel van de missie is dat kopen wat hij nodig heeft en waar wij allebei content mee zijn en dat betekent dat wij altijd, geen uitzondering daar gelaten, compromissen met elkaar moeten sluiten. Als het aan Jamie zou liggen zou hij er dagelijks uit zien als een kerstboom, met zoveel mogelijk lichtjes en glitters en stofjes met de meest afzichtelijke printjes die een fabrikant kon vinden. Als het aan mij ligt draagt Jamie gewoon enigszins doorsnee kleding. Geen poespas en een overload aan kitsch, een genot voor het oog om naar te kijken in plaats van één grote vlek aan overprikkeling.

Het sluiten van compromissen begint al binnenshuis. We maken afspraken over wat hij nodig heeft en wat hij mag uitkiezen, over hoeveel jurken hij mag kopen en hoeveel broeken hij moet kopen. En ja, dat is een moeten, want als het aan Jamie ligt draagt hij iedere dag een jurk. Ik spreek standaard met hem af dat we alleen die dingen kiezen die wij allebei mooi vinden en dan gaan we op naar de winkels. In de winkel is het een standaard gegeven dat ik begin op de jongensafdeling en hij op de meisjesafdeling. Ik leur met jongenskleding die nog door de beugel zouden kunnen voor hem en hij smeekt met jurken die te afzichtelijk voor woorden zijn. Als we dat een minuut of twintig hebben gedaan gaan we over tot het sluiten van compromissen. Dat neemt heel wat tijd in beslag, maar uiteindelijk komen wij er altijd samen uit. Soms geef ik een heel klein beetje meer toe en de andere keer doet hij dat. Het verloopt over het algemeen zonder al teveel grote drama’s, we laten alleen heel erg veel kledingstukken door onze handen gaan. Het allerbelangrijkste is voor mij dat we er überhaupt uit komen en dat we er allebei content mee zijn.
In principe zou je zeggen dat daar het sluiten van compromissen stopt, maar het gaat thuis gewoon door. Ik sluit compromissen met Jamie over hoeveel dagen hij in een jurk naar school mag en over wanneer hij een broek moet dragen. Wederom, als het aan hem zou liggen zou hij iedere dag een jurk dragen dus iedere ochtend komt de vraag of dat mag sowieso. Iedere ochtend sluiten wij dus opnieuw een compromis over de kleding die hij die dag gaat dragen. Ik heb geprobeerd om het hem in de avond al klaar te laten leggen, maar ook dan komt de vraag in de ochtend weer.

Misvatting 0 / Realiteit 1
Het voorbeeld wat ik hier schep gaat alleen nog maar over het uitzoeken van kleding. Dan hebben we nog het kopen van nieuwe schoenen, dit brengt altijd iets meer drama met zich mee en heeft wat meer van mijn overtuigingskracht nodig. Het kopen van speelgoed brengt ook weleens compromissen sluiten met zich mee. Het naar de kapper gaan, het dragen van speldjes en elastiekjes in zijn haar, ook weer een gevalletje van ‘zonder compromissen zijn we nergens’. Al met al zijn wij dus op dagelijks basis met elkaar aan het overleggen, afspraken aan het maken en soms, heel soms, verbied ik hem ook daadwerkelijk iets. Maar dit laatste is niet iets wat ik in wil zetten omdat wij ons daar allebei niet goed bij voelen als ik dat doe en ik ben zelf van mening dat iets verbieden vaak alleen maar een averechts effect kan hebben. Het mag dus duidelijk zijn dat het een misvatting is dat Jamie alles zelf mag bepalen.

2 Reacties

  • Sarina

    Sterk dat je deelt hoe je dingen aanpakt wat betreft Reez. Wel jammer dat de meningen van anderen, die overigens onnodig zijn (vind ik), je huis binnendringen en onrust brengen. Hoop dat het snel over is en de rust wederkeert. Je doet het geweldig! 😘

    • Ju

      Dank je wel Sarina! 😘 Het is zeker jammer dat het mijn huis binnendringt, maar ik denk dat het niet anders is dan dat dat gebeurt. Ik hoop het vooral met mijn blogs het huis weer uit te werken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: