Gezinsfeestjes

Interpretaties van een psycholoog, Part II

Ik ben inmiddels ruim drie weken in het bezit van de werkhypothese die de kinderpsycholoog voor Jamie op heeft gesteld na onze intakegesprekken met haar. Ik heb er flink wat uren piekeren en praten opzitten. Ik heb veel lieve en vooral positieve berichten mogen ontvangen over wie Jamie is als persoon, maar ook over mijn ouderschap. Dit alles heb ik nodig gehad en erg gewaardeerd om mij sterker te kunnen gaan voelen in mijn mening en mijn kijk op de hypothese. Het is eigenlijk best wel bijzonder hoe een mens soms zo enorm aan zichzelf kan gaan twijfelen door de uitspraken van een ander.

Ik besloot om een gesprek aan te gaan met de psych en mijn mening en kijk op de hypothese met haar te delen. Ik besloot om haar een verklaring te vragen waar zij de hypothese vandaan had getoverd. Een moeilijk gesprek wat ik met haar moest gaan voeren, want het voelde voor mij alsof ik kritiek ging leveren op iemand anders haar vakgebied, het voelde als het zijn van de zeurende ouder die niet tegen kritiek kon. Maar ik vond ook dat ik dit verplicht was aan mijzelf omdat ik mij best aangevallen had gevoeld en ik was het verplicht aan Jamie omdat zij hem niet gezien had voor wie hij werkelijk is.

Uit de lucht gegrepen
De psych startte met de uitleg van waar de hypothese vandaan kwam en begon fanatiek op het whiteboard te schrijven wat in haar kamer hing. Ze noteerde allerlei gebeurtenissen, leeftijden en gedrag van Jamie op. Hierna ging zij over tot het trekken van pijlen tussen deze verschillende factoren. Ze had nog amper twee pijlen op het bord staan toen ze abrupt stopte met verbindingen tekenen. Ze keek ernaar en zei toen ‘Dit klopt helemaal niet, ik heb teveel van Jamie zijn klachten aan jouw studie gehangen.’ Ze deed een stap achteruit en ik zag dat ze een link had willen maken met een aantal gedragingen die Jamie vroeger had vertoond en mijn studietijd. Pas op het moment dat zij het had uitgetekend was zij tot de conclusie gekomen dat die specifieke gedragingen waar ze op doelde juist waren verminderd rond de periode dat ik ging studeren. Kortom, ze had in de hypothese een link gemaakt die helemaal niet kloppend was geweest. Mijn vertrouwen in haar ging van die conclusie niet echt omhoog, want ik kon niet goed begrijpen hoe zij zoiets belangrijks over het hoofd had kunnen zien. Het voelde alsof zij allemaal vluchtig te werk was gegaan. Maar ik wilde ook wel weer graag zien waar de rest van het gesprek heen ging, dus ik zette het voort.
Ik bevestigde dat ook ik vond dat zij teveel aan mijn studie had gehangen en vroeg haar vervolgens hoe zij de conclusie had getrokken dat ik Jamie in mijn studietijd mogelijk onvoldoende had begrensd. Ik wees haar erop dat wij hier helemaal niet over gesproken hadden in de intakegesprekken. Hierop antwoordde zij ‘Ja, dat heb ik eigenlijk wel een beetje uit de lucht gegrepen’…..stilte. Hoe moest ik hier nu in vredesnaam op reageren? Fair enough dat ze het toegaf, daar moet je ook wel ballen voor hebben. Menigeen zou zich er op wat voor manier dan ook uit proberen te lullen, dit deed zij in ieder geval niet. Maar tegelijkertijd voelde het ook wel intens slecht en vreselijk onprofessioneel.

Niet gezien, niet gehoord
Na deze bekenning ratelde ze vrijwel direct door over allerlei andere zaken, zaken die ik maar half meekreeg omdat ik nog in mijn verbazing was over wat zij net had gezegd. Ik was hard aan het werk om dit allemaal nog op zijn plaats te laten vallen.
Toen dat enigszins gelukt was ging ik door naar het stuk over Jamie zijn voorkeur voor meisjeskleding en de hypothese die zij daarover gesteld had. Wederom een stuk wat ik absoluut niet had begrepen en nog zo enorm veel vraagtekens bij had. Maar ook het stuk wat ik mogelijk nog wel het meest pijnlijk had gevonden om te horen te krijgen. Niet alleen omdat zij mij iets had toebedeeld als wat ik zogenaamd leuk zo vinden, maar vooral omdat het wel duidelijk was dat zij Jamie niet had gezien voor wie hij is.
Ze vertelde dat dit stuk in de hypothese terecht was gekomen omdat zij er met collega’s op had zitten puzzelen en één collega dit als optie aan had gedragen. Wederom stilte…..kortsluiting. Ik heb niet eens meer geprobeerd te begrijpen waarom zij dit zo klakkeloos over had genomen in haar eigen werkhypothese en ik merkte dat ik er allemaal niet teveel woorden meer aan vuil wilde maken. Ik vertelde haar nog eens in het kort dat het mij gestolen kon worden waar Jamie zijn hang naar glitters, glimmers en jurken vandaan kwam en dat ik alleen op zoek was naar handvatten om hem hier zo goed mogelijk in te kunnen begeleiden en gesprekken met hem aan te kunnen gaan. Ik benoemde letterlijk naar haar dat ik vond dat zij Jamie niet had gezien voor wie hij is. Ze keek mij begrijpend aan, zoals alleen psychologen en psychiaters dat kunnen, met zo’n blik dat je gaat twijfelen aan jezelf of je misschien een andere taal spreekt omdat je ziet dat je niet begrepen wordt en zei vervolgens ‘Ik vind Jamie wel echt een puzzeltje’…..stilte. Ik was hier niet aan het juiste adres.

Specialisatie?
Ik ben de deur uitgelopen met een tevreden gevoel over het verloop van het gesprek, maar met een hele bittere nasmaak over de inhoud van het gesprek. Mijn verbazing over het hele verloop van deze intakeprocedure was immens groot. Hypotheses als die van Jamie zouden, naar mijn mening, helemaal niet mogen bestaan en al helemaal niet gepaard mogen gaan met de bijbehorende uitleg. Ik ben blij dat ik een ouder ben die het aandurft om hierover in gesprek te gaan, maar ik maak mij wel zorgen over de ouders die dit niet durven of de ouders die niet durven te vertrouwen op hun eigen expertise over hun eigen kind. Ik maak mij zorgen over de ouders die alles klakkeloos aannemen, gewoon omdat zij verwachten in de handen van een expert te zijn.

Dat ons traject het bij deze kinderpsycholoog niet gaat worden mag duidelijk zijn. Ik heb er nul vertrouwen in dat het dan goed zal gaan komen met Jamie. Maar wat ik hier dan nu wel mee moet gaan doen weet ik eigenlijk ook niet precies. Ik heb een kind wat bij tijd en wijlen niet lekker in zijn vel zit en die zijn emoties niet zo goed kan reguleren en verwoorden, terwijl hij dit juist nu wel heel hard nodig heeft om dat te kunnen. Het is niet duidelijk of dit nu komt vanuit verwarring rondom zijn eigen identiteit of dat het te maken heeft met andere factoren. Wat wij dus eigenlijk nodig hebben is een kinderpsycholoog, die kennis heeft van genderverwarring (zoals dit in hypermoderne termen wordt genoemd), die open-minded is in hoe Jamie zich kleedt en dan ook nog niet eens per definitie zijn klachten koppelt aan een mogelijke genderverwarring maar hier gedegen onderzoek naar doet waar die klachten vandaan komen. Kortom, ik zoek naar een speld in een hooiberg en in Zeeland is deze berg ook nog eens reusachtig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: