Gezinsfeestjes

Interpretaties van een psycholoog

Ik sta met de auto op de parkeerplaats voor Jamie zijn school. Mijn handen trillen, mijn ademhaling is onregelmatig en de tranen stromen over mijn wangen. Ik kijk naar mijn telefoon en zie, ondanks de wazigheid van de tranen, dat ik nog ruim een kwartier heb om mijzelf rustig te krijgen. Maar ik weet niet hoe. Ik kijk naar het papier in mijn handen, ik lees de alinea steeds weer overnieuw. Na drie keer lezen vraag ik mijzelf af ‘Was mijn studie dit echt allemaal waard?’ Bij die gedachte wordt mijn ademhaling nog onregelmatiger en stromen de tranen nog harder dan ze al deden. ‘Wat heb ik gedaan?’, zeg ik zacht met horten en stoten, tegen niemand in het bijzonder.

Vervelend velletje
Een aantal maanden geleden merkte ik dat Jamie al een tijd niet lekker in zijn velletje zat. Het was niet constant aanwezig en voornamelijk thuis heel duidelijk aanwezig. Het begon er mee dat hij steeds minder goed in kon slapen als hij naar bed ging. Hierna volgde er nog veel meer klachten, zoals moeilijk kunnen luisteren, veel stemmingswisselingen met voornamelijk erg boze buien en nog een aantal andere klachten. In de eerste instantie denk je dan, als moeder zijnde, dat hij in een fase zit wat mensen om mij heen ook beaamde als ik er met ze over sprak. Maar na een tijdje merkte ik dat het niet voorbij ging en dat de klachten eigenlijk alleen maar erger werden. Om 22.00 uur pas in slaap vallen was meer regel dan uitzondering geworden en dat terwijl ik tientallen dingen had geprobeerd om hem toch op tijd in slaap te kunnen laten vallen. Dit ging er mee gepaard dat hij ‘s morgens zijn bed niet uit te branden was en dat hij ook in de regel chagrijnig was thuis, ook dat was geen uitzondering meer. Ik voelde aan al mijn moedervezels dat er iets niet goed was met hem en ik probeerde er met hem over te praten, maar het lukte niet. Ik kreeg niet boven water wat hem bezig hield, terwijl ik toch duidelijk zag dat zijn kleine koppie overuren aan het maken was. Na heel veel pogingen van met hem praten en hem proberen te laten slapen zag ik dat ik hier hulp bij nodig had. Ik ging met hem naar de huisarts, alwaar hij tijdelijk melatonine kreeg om in slaap te komen en we kregen een doorverwijzing naar een kinderpsycholoog.

Hulp in aantocht
Ik liep zelf al een poosje op mijn tenen doordat ik niet wist hoe ik met Jamie om moest gaan, maar ook omdat ik het heel pittig vond om dit helemaal alleen te moeten doen. Dit had natuurlijk ook zijn weerslag op Jamie en daardoor konden wij ook niet lekker meer met elkaar overweg. Ik was daarom enorm blij met de melatonine en de doorverwijzing. Ik had direct het gevoel dat ik niet meer op mijn tenen hoefde te lopen omdat hulp onderweg was naar ons.
Ik meldde Jamie dan ook direct aan bij de kinderpsycholoog van mijn keuze, helaas hadden zij een wachtlijst van vier maanden en ik had niet het gevoel dat ik nog vier maanden op mijn reserves door kon lopen. Ik koos een andere kinderpsycholoog en meldde hem daar aan, de wachtlijst daar zou maar zes weken zijn. De opluchting!
We werden uitgenodigd voor intakegesprekken, eerst zou er één met Jamie plaatsvinden en dan zou ik zelf nog op intakegesprek moeten komen. Zowel ik, als Jamie zijn vader en Jamie zijn juf moesten een vragenlijst invullen voorafgaand aan de intakegesprekken. De vragenlijst was heel uitgebreid en ik was onder de indruk van hoe alles geregeld werd in de intakefase. Ik had het gevoel dat deze mensen wel goed wisten waar zij mee bezig waren en dat vond ik heel prettig om te merken. Niet alleen omdat het mij het gevoel gaf dat Jamie goed terecht zou komen, maar ook omdat het mij het gevoel gaf dat ze mij ook goed zouden benaderen. Ik bedoel, op het moment dat je naar een kinderpsycholoog gaat kun je er van tevoren natuurlijk al donder op zeggen dat je aangesproken zal gaan worden op dingen die je in de opvoeding niet zo handig aanpakt. Voor zover ik weet zit geen enkele ouder daar op te wachten. Ook ik vind het niet makkelijk als ik aangesproken word op mijn ouderschap. Van mijn vrienden en naasten kan ik dat nog wel hebben en ik vind het ook echt wel fijn als ze dat doen, maar dan is het zelfs voor hun wel de manier waarop ze dingen naar mij benoemen. Want verkeerd geformuleerd betekent, als ik heel eerlijk ben, ook wel dat het bij mij in het verkeerde keelgat schiet. Een vreemde daarentegen zou ik toch lastiger vinden om het van te accepteren, maar ik had het gevoel dat dat wel goed zou komen.

Glitterschoenen maken de klik
Ik ging met Jamie op intakegesprek en dat verliep erg goed. We maakte kennis met de kinderpsycholoog en Jamie was gelijk al weg van haar, ze had namelijk zilvere glitterschoenen aan, dan heb je hem natuurlijk al voor 50% voor je gewonnen. Hij vertelde heel veel aan haar, zelfs dingen die ik nog nooit had gehoord. Ook dat gaf mij een goed gevoel, hij kon dus wel praten over dingen die hij deed en die hem bezig hielden. Het gaf mij het idee dat ik een goede keuze had gemaakt om naar deze psych te gaan. Jamie zei achteraf dat hij het ook wel leuk had gevonden en dat het een makkie voor hem was geweest. Zij was bij hem in ieder geval in the pocket en dan ben je dat bij mij ook al snel.
Daarna volgde het intakegesprek met mij en Jamie zijn vader. We vertelden heel veel over hoe Jamie was geweest als baby, wat hij had meegemaakt in zijn leven en hoe hij nu was. We spraken over onze zorgen rondom hem en over wat wij graag voor hem zouden zien. Dat hij weer lekkerder in zijn vel kwam te zitten en dat hij zijn emoties beter zou kunnen reguleren. Ook wilden we allebei toch ook wel eens weten of zijn koppie nu inderdaad zo druk was als wat wij dachten te zien bij hem. En als laatste spraken we over de jurken die hij draagt en hoe hij omgaat met de complimentjes en het uitlachen rondom het dragen van zijn jurken. Maar ook over hoe hij volledig zijn eigen smaak daar in heeft en zelf zijn keuzes wil en mag maken in dat wat hij draagt.
De psych zou alle informatie gaan verwerken en zou dan uiteindelijk met een advies komen in wat zij voor Jamie en ons zou kunnen doen. Ik wachtte in spanning af tot de dag van het adviesgesprek.

Actief aandacht zoeken
En daar zat ik dus, in de auto op de parkeerplaats voor Jamie zijn school. Ik kwam net bij de kinderpsycholoog vandaan en zij had haar advies uitgebracht. Ze had een heel rapport opgesteld naar aanleiding van de intakegesprekken, dat rapport had ik nu in mijn handen. De alinea die ik steeds weer opnieuw las was haar werkhypothese, wat zoveel inhoudt dat het mogelijke oorzaken zijn van Jamie zijn gedrag. En dat ene stukje wat zij daar in had geschreven liet mij niet meer los. Dat stukje kwam neer op de basis van Jamie zijn problemen in zijn gedrag. Zij schreef: ‘Jamie is met name bij zijn moeder en doordat moeder druk was met haar studie, heeft hij actief haar nabijheid/aandacht moeten zoeken. Zowel middels positief als negatief gedrag en heeft hij mogelijk weinig begrenzingen gehad.’ BAM! Het kon maar even gezegd worden. Maar daar was het stuk nog niet mee afgelopen, er kwam nog meer. ‘Mogelijk dat de interesse voor meisjeskleding ook hier vandaan komt, want daardoor hebben ze een gezamenlijke interesse en hebben daardoor gedeeld plezier.’ BAM! Again. Omdat die eerste nog niet hard genoeg aankwam.
De vragen vlogen door mijn hoofd, maar ik was niet in staat geweest om er ook maar één te stellen aan de psych die tegenover mij had gezeten. Ineens had ik mij helemaal niet meer zo veilig en op mijn gemak gevoeld bij haar, ik was voor het blok gezet en volledig dichtgeklapt. Het enige waar ik mij nog mee bezig had gehouden was het inhouden van mijn tranen en zorgen dat ik zo snel mogelijk dat kamertje uit kon om mijn gedachten op een rijtje te kunnen zetten. Zo’n tien minuten en een hoop formaliteiten later stond ik buiten en vluchtte ik zo snel als ik kon mijn auto in. Het schuldgevoel en de schaamte gingen alle kanten op en drukte alle tranen die ik in mij had naar buiten.

Interpretaties gebaseerd op niks
In die ontlading van alle emoties, tussen alle vragen en tranen door stuurde ik de werkhypothese door naar een vriendin. Ik vroeg haar het te lezen en haar mening te geven, mijn eigen mening en gevoelens liet ik achterwege. Ik twijfelde door de hypothese zo enorm aan mijzelf en aan mijn moederschap dat ik haar mening nodig had. Zij kent zowel mij als Jamie erg goed en ik wist dat zij haar mening echt eerlijk en ongezouten met mij zou delen. En dat deed ze, zij liet mij weten dat alles wat er stond in de hypothese volledig onterecht was en dat zij er niets van begreep waar dit vandaan had kunnen komen. Zelfs zij was er van over haar thee, zij vond dat ik juist heel beschikbaar was voor Jamie en benoemde dat iedere ouder wel eens periodes heeft waarin hij of zij minder beschikbaar is voor zijn kind. Dit was de bevestiging die ik nodig had gehad om mij er van te overtuigen dat ik niet gek werd en dat ik geen rare dingen had gedaan.  Mijn schuld en schaamte maakten vrijwel direct daarna ruimte voor onbegrip en boosheid.
Ik snapte zelf ook echt niet waar de hypothese vandaan was gekomen en ik had het ook niet aan zien komen. Ik had tijdens het intakegesprek maar één keer benoemd dat ik had gestudeerd en dat ik mij er bewust van was dat Jamie daar mogelijk ook last van heeft gehad, maar dat ik niet wist in hoeverre dat nu nog invloed op hem had. Meer dan dat was er niet over mijn studie gezegd of gesproken. De psych had er niet op doorgevraagd, had mij niet gevraagd of Jamie zijn aandacht bij mij kwam vragen, of ik al dan niet grenzen stelde voor hem in die tijd, of ik er met hem over sprak in periodes van stress en drukte, of ik andere dingen voor hem regelde als ik moest studeren. Hell, de psych wist niet eens van zijn surrogaatmoeder af, de gastouder, die hem in al die jaren enorm veel heeft opgevangen en waar hij het heel fijn heeft gehad. Het is al die tijd zijn tweede huis geweest, onze zelfgekozen familie. De persoon die er voor heeft gezorgd dat Jamie in tijden van stress thuis er zo min mogelijk van heeft meegekregen door hem extra op te vangen, hem bij haar te laten eten of hem zelfs bij haar te laten slapen. Niets van dit alles weet de psych.
Of wij er samen plezier in hebben dat Jamie meisjeskleding draagt weet zij ook niet, want ook daar heeft zij niet naar gevraagd. Ze weet dat Jamie graag jurken draagt omdat hij dit mooi vindt, ze weet dat ik zorgen heb over hoe hij reageert op de reacties die hij van anderen krijgt en dat ik graag wil dat hij leert hier mee om te gaan, maar dat ik hier ook handvatten in nodig heb. Ze weet niet dat ik altijd op de jongensafdeling sta en hij op de meisjesafdeling als we in de H&M staan. Ze weet niet dat ik altijd aan het onderhandelen ben met Jamie over zijn kledingkeuze, omdat hij er anders dag in dag uit van top tot teen glitterig en glimmerig uit zou zien met overal lichtjes om zijn lijf. Ze weet niet dat ik afgelopen zomer voor het eerst in jaren pas weer eens een jurk voor mezelf heb gekocht en aan heb getrokken. Ze weet niet dat ik absoluut geen meisje-meisje ben. Hell, ze weet niet eens hoe erg ik er soms mee worstel om dit naar de buitenwereld te verklaren, ook al lijk ik hier meestal heel relaxed in.

Ze weet al die dingen niet omdat ze er niet naar gevraagd heeft en toch kan zij concluderen dat ik onvoldoende beschikbaar was voor Jamie, dat hij zijn eigen aandacht moest zoeken, dat hij jurken draagt omdat wij daar zoveel lol in zouden hebben en dat ik hem onvoldoende begrensd heb in de afgelopen jaren. En ondanks dat ze heeft gezegd dat dit mogelijke oorzaken kunnen zijn en terwijl ik haar meer heb verteld dan ik mogelijk ieder ander vertel, heb ik nog niet eerder meegemaakt dat er iemand was die zo de plank mis heeft geslagen rondom mij en mijn kind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: