Persoonlijke feestjes

Feestjesleven!

Het is inmiddels al weer bijna vier maanden geleden dat ik afstudeerde en ik mijn diploma in ontvangst heb genomen. Vier jaar lang had ik mijn ass off gewerkt en uitgekeken naar dit moment. Eindelijk zou mijn leven weer kunnen gaan beginnen, alsof het de afgelopen vier jaar stil had gestaan. Ik zou weer een ‘normaal’ en geheel ‘volwassen’ leven gaan leiden, zonder een studie die 24/7 in mijn nek aan het hijgen was.


Doorstart van het leven
Na mijn diploma-uitreiking vierde ik een feestje met mijn familie en ging ik naar huis. Ik borg mijn diploma op in de kast en plofte op de bank, wachtend tot het leven weer zou gaan beginnen. Ik wachtte dagen, maar er gebeurde niets wat ik niet eerder had meegemaakt. De dagen waren precies hetzelfde als voordat ik mijn diploma in ontvangst nam. De routine, of sleur als je wilt, was exact hetzelfde als de afgelopen jaren. Boodschappen verschenen niet opeens op mysterieuze wijze in mijn koelkast, mijn rekeningen betaalde zichzelf niet en de kat was niet zelfvoorzienend geworden. Een behoorlijke anticlimax als je het mij vraagt. Ik had zoveel anders verwacht na het afstuderen, het had al die jaren geleken alsof na het afstuderen het leven ineens hemels zou zijn. Een ontvangst aan de finish met ballonnen, slingers, juichende mensen en een brassband. Waarna ik in een bus geladen zou worden en naar een tropische bestemming zou vliegen om daar te genieten van mijn welverdiende rust. Oké, ik had op zijn minst enige mate van gevoel van bevrijding verwacht omdat er geen studie meer in mijn nek aan het hijgen zou zijn. Maar dat alles was dus niet wat er gebeurde in de dagen, weken, maanden na de diploma uitreiking.

Tikkende tijdbom
Het ging juist de hele andere kant op, er gebeurde iets waarvan ik absoluut niet had gewild dat het zou gebeuren, iets wat ik eigenlijk niet echt aan had zien komen. Ik begon te piekeren, echt al een dag of twee na de uitreiking. En niet een klein beetje piekeren of lekker dagdromen. Nee, alle sluizen gingen volledig open, allemaal in één keer. Gedachtegangen vlogen kriskras door mijn hoofd en waren dag in dag uit aanwezig. Het ging van de hak op de tak. Ik probeerde het op te schrijven, maar mijn gedachtes gingen te snel om het bij te kunnen houden. In een tijdsbestek van een paar dagen was mijn hele lichaam één grote brij aan gedachtes geworden, ik leek uit niets anders meer te bestaan dan gedachtes. Geen lichtzinnige of ‘normale’ gedachtes zoals de spanning voor mijn nieuwe baan of nieuwsgierigheid naar wat het leven mij zou gaan brengen. Het was verre van dat, het was eerder in de trant van het leven proberen te begrijpen en mijn nut van het leven te proberen achterhalen. Van die gedachtes waar geen eind aan komt, gewoon omdat er geen antwoord op is.
Het leek wel alsof er in de afgelopen vier jaar een tijdbom aan het tikken was geweest die nu was afgegaan. Een tijdbom die ik niet had opgemerkt, maar die binnen no-time een volledig, niet te overziene ravage had aangericht.

Eureka my ass
Dus daar zat ik dan op de bank, één groot denkproces te zijn. Overigens niet voor het eerst in mijn leven dat dit gebeurde, dus ik kon een beetje een inschatting maken van wat er zou gaan komen. Ik zou mij helemaal suf piekeren tot het moment dat ik ineens een ‘eureka’ ingeving zou krijgen. Je weet wel, zo’n ingeving waarin ineens alle puzzelstukjes op zijn plek zouden vallen en je bijna euforisch wordt dat je een uitkomst hebt op alles wat je dacht. Ik zou daar nog verder over nadenken om mij vervolgens binnen een tijdsbestek van 24 uur te realiseren dat mijn eureka-moment zo eureka nog niet was en dan zou het hele verhaal weer opnieuw beginnen. Dit proces, ik noem het voor de gemakkelijke uitleg manisch in mijn hoofd, kan ik met gemak een aantal weken volhouden. Dan komt er uiteindelijk altijd het moment dat ik totaal geen overzicht of ook maar enige controle heb over mijn denken en ik voor 98% overtuigd ben dat ik compleet krankzinnig aan het worden ben. Ik weet het, klinkt niet echt als een prachtig kantje van mijzelf, maar je moet het even weten om te begrijpen waar ik naar toe ga. Ik was het deze keer niet van plan om het weken vol te houden en pas te stoppen als ik lamgeslagen zou zijn of al voor mij zag hoe ik mijn dagen in een gekkenhuis zou slijten. Dus ik ging handelen, op elk eureka-moment wat ik kreeg reageerde ik met actie in plaats van dat ik het eerst nog eens 100 keer zou overdenken.
Achteraf gezien was dit misschien ook niet echt een slim plan, want in een paar dagen tijd ben ik gestart met €50.000,00 sparen, had ik mijn hele huis overhoop getrokken om Marie Kondo stijl te gaan minimaliseren, was ik aan het verven geslagen wat finaal mislukte, maakte ik grootse plannen om mijn huis te renoveren, stopte ik met roken (alweer), was ik intens zware blogplannen aan het maken (alweer), verdiepte ik mij in hoe ik mijn eigen bedrijf het beste op kon starten, was ik flink aan het afvallen geslagen en leende ik over al deze onderwerpen een shitload aan boeken van de bibliotheek met het plan ze ook daadwerkelijk allemaal binnen een week of twee van kaft tot kaft te lezen. Kortom, op alle fronten in mijn leven was ik, gelijktijdig, drastische wijzigingen aan het aanbrengen.

Zoektocht naar geluk
Zoals ik al zei, normaal kan ik dit denkproces weken achtereen volhouden en was ik dat deze keer niet van plan geweest om dat ook zo lang vol te houden en te wachten op dat lamgeslagen gevoel. Maar dat was ook niet nodig geweest, want vanaf het moment dat ik was gaan handelen had het mij welgeteld drie dagen gekost om volledig uitgeput te raken. Uitgeput van alle gedachtes, maar ook van alles wat ik wilde en waar ik in een razend tempo mee aan de slag was gegaan. Ik liep volledig over. Best wel een wijze les, het mag duidelijk zijn dat dit niet voor herhaling vatbaar is om zo te reageren op mijn ‘eureka-momenten’.
Maar de onrust en de chaos van de tijdbom die was afgegaan bleven bestaan en ik had het eigenlijk zelf alleen nog maar een beetje erger gemaakt door zoveel druk op mijzelf te leggen met al die wilde plannen. Dus ik startte met het uitpluizen van waar die onrust nu eigenlijk vandaan kwam, want als ik iets wilde oplossen zou ik dat bij de kern moeten doen. Ik kwam vrij snel tot de conclusie dat de kern hem zat in geluk. Een term die ik moeilijk te bevatten vind, een term die mooi kan zijn maar ook veel leegte bij mij oproept. En laat het nu net die leegte zijn die ik op dat moment ervaarde, nu ik net klaar was met mijn studie en mijn grootst gestelde doel van de afgelopen jaren in mijn leven had behaald. Met alles wat ik in die drie dagen tijd had gedaan had ik niets anders geprobeerd dan die leegte op te vullen, zonder mij te realiseren dat ik daarmee de leegte eigenlijk alleen maar groter maakte. Een leegte die ik overigens moeilijk te verdragen vind.

Feestjesleven!
Hoewel dat allemaal wel een beetje treurig klinkt is er iets uit voortgekomen wat voor mij en misschien voor jullie alles behalve treurig is. Ik realiseerde mij, in de brij van gedachtes, op een bepaald moment dat ik het hier niet voor ga doen. Ik heb hard geknokt om te komen waar ik nu ben, niet alleen tijdens mijn studie maar ook daarvoor al. Na vier jaar knokken voor mijn diploma heb ik mijn rust nodig en verdiend en is er ook daadwerkelijk ruimte voor meer rust in mijn leven. Maar ik ben niet van plan om het leven ineens te gaan nemen zoals het zich nu aan mij voordoet, vol met pijnlijke leegte. Dit is niet het moment om te gaan settelen voor een middelmatig leven. Ik heb niet mijn ass off gewerkt om nu een ‘mwah’ leven te gaan leiden, of te lijden. Daar kan en wil ik het niet meer voor doen.
Ik vind dat ik een feestjesleven verdiend heb. Zo’n leven waar ik heerlijk content mee kan zijn, waarin ik volledig mijzelf kan zijn, waarin ik iedere dag kan genieten en waarin ik alles met liefde en aandacht kan doen. Maar om dat leven te creëren voor mijzelf is het belangrijk om te weten wat voor mij de feestjes zijn in het leven. Ik ben eigenlijk altijd heel hard aan het bikkelen geweest en een pessimist in hart en nieren helaas, dus ik weet niet goed hoe het moet of wat helpt voor mij. Dit ga ik uitvinden door dingen te ondernemen, door dingen uit te proberen en door te kijken naar wat andere mensen gelukkig maakt. En alles wat ik hier over uit ga vinden ga ik met je delen, alle grote en kleine gelukjes in mijn wereld en alle zin en onzin van het leven die ik ontdek. Want als er één ding is waar ik sowieso gelukkig van word is het wel schrijven.
En jazeker, dit is een project die ontstaan is vanuit één van mijn eureka-momenten, maar het is iets waarvan ik zeker weet dat ik het heel graag doe en wat mij blij maakt. Dus hopelijk blijft dit eureka-moment lang bestaan.

Frames of Ju’s Mind stopt
Naar aanleiding van mijn eureka-momenten heb ik besloten mijn eigen website op te zetten en gaat Frames of Ju’s Mind vanaf hier niet meer verder. Wij gaan door op feestjesleven.nl waar ik zal blijven bloggen over de dingen uit mijn leven. De kleine en grote gelukjes en de zin en onzin van het leven. Ik hoop jullie daar allemaal te mogen blijven verrassen en vermaken met mijn geschreven stukken.
Liefs Eef

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: