Gezinsfeestjes

Het jongens-meisjes effect

‘Mijn collega’s hebben het wel eens met mij over de voorkeuren van Jamie, want zij hebben laatst ook zijn foto in jurk voorbij zien komen op Instagram. Zij vragen zich af of je hem niet moet beschermen tegen de buitenwereld.’ Mijn zus haalt adem, waardoor ik weet dat zij nog niet klaar is met vertellen en dat dit geen vraag aan mij is. Nieuwsgierig kijk ik haar aan, wachtend op wat komen gaat. Ik weet dat het voor haar ook niet altijd een makkelijk onderwerp is om zich mee bezig te houden, hoewel ze er in de loop van de jaren ook wel steeds meer in meegegroeid is met Jamie en mij.

Genderding
Drie jaar geleden vierden we Jamie zijn derde verjaardag. Dit was de eerste verjaardag waarop ik ook daadwerkelijk ‘meisjesspeelgoed’ op zijn verlanglijstje had gezet. Of eigenlijk, zijn verlanglijstje bestond meer uit jurken, Frozen spulletjes, kroontjes en sieraden dan uit auto’s, dinosaurussen en lego. Ik was mij er bewust van dat het niet voor iedereen makkelijk zou zijn om dit aan te schaffen voor hem, dus ik had met het vragen van verkleedkleding en puzzels gezorgd voor een uitweg voor mensen die het niet makkelijk zouden vinden.
Mijn zus was één van de mensen die het moeilijk vond om hier mee om te gaan, dat wist ik van haar en dat accepteerde ik ook van haar. Haar dochter had welgeteld één auto om mee te spelen en dat was voor mijn zus al heel wat. De dag dat ik voorstelde dat Jamie en haar dochter hun steppen een poosje om zouden kunnen wisselen ging ze nog net niet tegen de vlakte van mijn voorstel. Jamie had een step van Cars en haar dochter een step van Mini Mouse, allebei waren ze dol op de step van de ander en ik zag de winst die wij daar uit konden halen. Zij zag alleen maar voor zich hoe haar dochter op een jongensstep door de stad heen zou cruisen terwijl zij er naast liep, het schaamrood stond nog net niet op haar kaken bij het idee. Ik snapte het wel, dat hele genderding is niet zomaar iets waar je van de één op andere dag in mee gaat. Dat is iets waar je aan moet wennen en waar je in moet groeien. Ook ik zat er niet van de één op de andere dag geheel onbevooroordeeld in.

Roze zand
Anyways, op Jamie’s derde verjaardag had mijn zus hem een politiepakje gegeven om zich in te verkleden, met SWAT-helm en al. Maar ze had nog een cadeau voor hem gekocht. Toen hij het openmaakte bleek het een pakketje van dat binnenspeelzand te zijn, ik weet niet hoe het heet, van dat kinetische zand ofzo wat bij elkaar blijft plakken. Het was een setje waar hij ijsjes mee kon maken. Allebei de cadeautjes vond Jamie echt fantastisch, maar ondanks dat hij er al van straalde wilde mijn zus er toch nog even het nodige over zeggen. ‘Ik kon het echt niet aan om meisjesspeelgoed voor hem te kopen, maar bij het zand zit er in ieder geval ook roze zand bij.’ Ik moest er om lachen en vond het ergens op een bepaalde manier toch ook wel heel vertederend. Ondanks dat ze het heel moeilijk had gevonden en niet helemaal ‘all the way’ had willen gaan, had ze toch haar best gedaan om iets te kopen waar een beetje roze in zat. En ik wist dat ze er keihard haar best voor had moeten doen, want ergens had ze ook wat van haar eigen principes aan de kant moeten zetten om hier toe te komen.
Hoewel zij het misschien niet zo voelde, was ik in ieder geval trots op haar dat ze zo haar best er voor had gedaan.

Jongensbroek
Ongeveer een jaar later kwam de dochter van mijn zus bij ons logeren. Ondanks dat het in de zomer was, was het niet echt lekker weer voor de tijd van het jaar. Het was koud genoeg om met lange mouwen en lange broeken de dagen door te brengen. Tot op de laatste dag dat mijn nichtje er was. Het was stralend weer en warm genoeg om met blote benen en blote armen naar buiten te gaan. Normaal zou je in de koffer van zo’n meisje dan wel iets vinden waarbij je de legging of iets achterwege zou kunnen laten en een luchtig setje over zou houden om te dragen, maar in dit geval had mijn zus alleen maar lange broeken meegegeven. Jamie had in die tijd nog geen jurken in zijn kast hangen, dus ik had eigenlijk ook niets voor haar in huis wat zij aan kon trekken. Omdat mijn nichtje en Jamie niet zoveel van elkaar schelen qua leeftijd en Jamie een vrij groot kind is, had ik wel korte broeken van hem in de maat die zij ook paste. Dus ik besloot dat ik haar een korte broek aan zou trekken van Jamie, want ik wilde dat arme ding ook niet de hele dag weg laten kwijnen in kleding die haar hele lichaam bedekte. In de middag had ik met mijn zus in een restaurant afgesproken, ergens halverwege, waarvandaan zij mijn nichtje weer mee naar huis zou nemen. Van tevoren had ik haar wel laten weten dat ik haar dochter in een jongensbroek had gehesen omdat het zo warm was. Aangekomen in het restaurant kroelde mijn zus haar dochter helemaal plat en nadat de kinderen waren gaan spelen keek ze mij aan en zei oprecht verbaasd, ‘Die broek staat haar eigenlijk best leuk.’ Wederom moest ik lachen om de reactie van mijn zus en wederom vond ik haar weer retestoer. Gewoon om te zien dat zij stukje bij beetje haar comfortzone aan het uitbreiden was op dit gebied. En tuurlijk was het mijn keuze geweest om mijn nichtje die broek aan te doen, maar ze had er ook van kunnen balen of er boos om kunnen worden dat ik dit had gedaan. Het was haar keuze om dat niet te doen en er blij verbaasd op te reageren.

Veranderende buitenwereld
Er zijn talloze van deze kleine situaties die schetsen hoe mijn zus de afgelopen jaren (mee)gegroeid is in de genderneutraliteit, of eigenlijk het jongens-meisjes effect zoals ik het zie, wat zich bij mij en Jamie thuis heeft afgespeeld. Maar het mooiste voorbeeld gaf zij mij vandaag zelf. Nadat zij mij vertelde over hoe zij praat met haar collega’s over Jamie zijn voorkeuren zei ze tegen mij dat ze het volgende tegen haar collega’s had gezegd:

‘Sommige moeders kiezen er voor om hun kinderen te beschermen tegen de buitenwereld. Mijn zus kiest er voor om de buitenwereld om haar heen te veranderen, of tenminste, daar doet ze in ieder geval een goede poging toe.’

Nou echt, dan glim je toch hard van trots? Trots op mijn zus op hoe zij er in al die jaren in gegroeid is. Trots op mijn zus dat zij er open voor staat om er in te kunnen groeien. Trots op mijn zus dat ze het gesprek met anderen op deze manier aan gaat over mijn zoon. Trots op mijn zus omdat zij het grootste voorbeeld is van de veranderende buitenwereld om Jamie heen. Maar ook trots op mijzelf dat ik het duidelijk naar buiten kan laten komen dat ik inderdaad liever zie dat de wereld om Jamie heen verandert, zodat hij lekker zichzelf kan zijn en vooral ook kan blijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: