Gezinsfeestjes

Moeilijkste dag van het jaar

Ik lig op mijn rug en staar in het donker naar het plafond. De regelmatige ademhaling van het kleine jongetje naast mij maakt dat mijn spieren zich kunnen ontspannen en dat mijn eigen ademhaling ook gelijkmatig wordt. Ik sluit mijn ogen om in een diepe slaap te vallen. Maar dan ineens wordt zijn ademhaling onregelmatig en oppervlakkig, hij begint zachtjes te snikken. Ik denk dat hij droomt en leg zachtjes mijn hand op zijn borstkas om hem gerust te stellen. Het snikken wordt steeds luider en ik knip een lichtje aan om hem wakker te maken. Als ik naar hem kijk zijn zijn ogen open en betraand. ‘Ik wil bij jou blijven mama’, fluistert hij zachtjes, hij slaat zijn armen om mijn nek en begint oncontroleerbaar te huilen.

Verdwijnen
Vandaag wordt Jamie opgehaald, hij gaat de rest van de zomervakantie bij zijn vader doorbrengen. De komende drie weken kan hij iedere dag bij zijn vader zijn en hoewel hem dat blij maakt, maakt hem dat ook verdrietig. Hij vindt het moeilijk om afscheid te moeten nemen van mij en weet dat hij mij zal gaan missen. Hij vindt de drie weken dan ook echt veel te lang en zou liever korter gaan. In woorden moedig ik hem aan om lekker te gaan genieten van de tijd met zijn vader, maar in gevoel druist dat in tegen alles wat ik wil. Verstandelijk weet ik dat het er bij hoort, gevoelsmatig wil ik helemaal niet dat het er bij hoort. Het liefst zou ik nu in de auto stappen met Jamie, naar Brussel rijden, een vliegtuig pakken en gewoon ergens naar toe gaan waar niemand ons kan vinden de komende drie weken. Gewoon drie weken van de aardbodem verdwijnen zonder dat ook maar iemand zich afvraagt waar wij zijn. Na drie weken terug komen en doen alsof er niets aan de hand is, niets is gebeurd.

Gevoelig
Maar dat is natuurlijk geen optie. De wisseling van mij naar zijn vader zal moeten worden gemaakt en het is aan mij om dat vanuit hier zo goed mogelijk te laten verlopen. Dus ik blijf hem aanmoedigen en dingen opsommen waar hij blij van wordt als hij bij zijn vader is. Ik maak afspraken met hem over dat we veel kunnen bellen en skypen en we hebben allebei onze eigen knuffelbeer waarbij wij aan elkaar kunnen denken. Toch doen mijn woorden vreselijk onder aan de dingen die ik voel, want ook ik wil eigenlijk helemaal niet dat hij weg gaat. Een weekend of een week kan ik nog wel lekker vinden om dan even mijn eigen dingen te doen. Maar drie weken doet gewoon pijn aan mijn hart, ieder jaar weer opnieuw. Jamie is een gevoelig kind en ik kan hem niet bedotten met mijn, oh zo goed bedoelde, woorden. Hij gaat alleen maar af op mijn gevoelens en reageert daar op met niets anders dan tranen. Het is alsof hij mijn gevoelens uit die ik zelf niet kan uiten. Ik vind het mooi, maar tegelijkertijd ook heel verdrietig en lastig. Ik breng hem met mijn gevoelens in een loyaliteitsconflict waar ik hem zeer zeker niet in wil hebben. Ik weet alleen niet hoe ik dit anders moet aanpakken. Ik besluit de rest van de ochtend mijn eigen plan te trekken en hem een beetje aan te laten modderen. Het werkt, hij wordt rustig en ik word daar weer rustig van. De emoties zwakken af naar behapbaar voor ons allebei.

Duizend stukken
Na een dikke knuffel en tientallen kusjes stapt hij de trein in. Hij gaat bij het raam zitten en begint blij naar mij te zwaaien. Ik zwaai terug en blaas een kusje zijn kant op, hij doet hetzelfde met zijn kleine handje. Dan klinkt het fluitje schel over het perron en de deuren van de trein gaan dicht. Zijn zwaaien wordt wat minder krachtig en zijn gezichtje vertrekt langzaamaan. Zodra de trein in beweging komt beginnen de tranen over zijn wangen te stromen. Ik blijf zwaaien en kusjes naar hem blazen, met een enigszins gedwongen glimlach op mijn gezicht. Het laatste wat ik van hem zie is zijn verdrietige, betraande gezicht en een mondje die woorden maakt, ‘ik wil bij jou blijven mama’. Ik sta op het perron en kijk de trein na, mijn hart in duizend stukjes gebroken en die wordt pas over drie weken weer gelijmd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: