Persoonlijke feestjes

Aan de man in de drukte

Je komt mijn kant op lopen, je kroost sjokt achter je aan. Het kleinste spruitje zit op je nek, net als mijn zoontje bij mij. Verwachtingsvol kijken ze naar het podium, wachtend op wat komen gaat. Ik zie je naar mij kijken, ik lach wat flauw en besteed verder geen aandacht aan je. Zodra je vlak voor mij staat kijk je naar de telefoon die ik vasthoud en waarmee ik druk berichten aan het versturen ben. Je pakt je eigen telefoon, komt naast me staan en zegt dat je “bij de whatsappende oudergroep wilt horen”. Je dochter lacht om je grapje, je kijkt mij weer aan en vraagt me of het goed gaat in mijn groepsapp. Nu kijk ik jou aan, ik negeer je vraag en je grap. Ik geef je mijn meest neutrale blik met een vleugje ‘laat-me-alsjeblieft-met rust’ en een snufje ‘kies-een-ander-slachtoffer’. Je lijkt me te begrijpen en doet een paar stappen terug, naar je gezin.

De show is begonnen, onze kinderen hebben het naar hun zin. Ik heb nog steeds mijn telefoon in mijn hand. Het scherm opgelicht, waaraan jij kan zien dat ik hem recent gebruikt heb. Je ziet de kleuren die je bekend voorkomen van het meest gebruikte communicatieprogramma, WhatsApp. Weer pak je je telefoon en kom je naast me staan. Je voert dezelfde handelingen uit als die je tien minuten geleden ook al liet zien toen je de eerste keer naast mij stond. Je maakt de grap en je dochter lacht wederom. Ook jij lacht terwijl ik je mijn minder neutrale blik geef met een flinke scheut ‘laat-me-verdorie-met-rust’ en een volle lepel ‘je-moest-eens-weten’. En dat is wat ik mij op dat moment realiseer, je hebt geen idee, je moest eens weten.
Dus ik pak mijn telefoon weer met beide handen en laat mijn duimen snel over de letters glijden. Ik hoef er niet over na te denken, de letters maken als vanzelf woorden, zinnen en uiteindelijk een samenhangend geheel op mijn scherm. Ik druk op verzend om het volledige bericht te kunnen zien, tik je op je schouder en laat je zien welk bericht ik zojuist heb samengesteld, speciaal voor jou. Je leest en begint te stamelen, maar het maakt niet meer uit wat je nu nog zegt.

Want, beste man in de drukte, je maakte vandaag je zogenaamde grappen tegen de verkeerde persoon. Je wilde je dochter laten lachen en dat is je gelukt, maar het was best pijnlijk dat je mij belachelijk moest maken om dat te bereiken. En ik snap het, werkelijk waar ik begrijp je frustratie. Ouders die iets leuks met hun kinderen gaan doen en vervolgens de hele tijd op hun telefoon zitten te kletsen met vrienden, vriendinnen, in hun whatsapp-groepen en weten wij veel met wie ze nog meer kletsen. Ik begrijp ook best wel dat je die frustratie soms wil uiten, dat je probeert er een grap van te maken om er mee om te kunnen gaan. Maar vandaag maakte je een misser. Verkeerde plaats, verkeerde tijd, verkeerde persoon zullen we maar zeggen.
De misser van vandaag kun je niet meer rechtbreien en dat hoeft ook niet. Ik wil je medelijden of je aanmoedigingen niet, die heb ik niet nodig. Maar ik wil ook je oordeel niet, ik wil dat je in het vervolg nadenkt voor je iets doet of zegt wat een oordeel op een ander plakt. Want aan mijn kant zat vandaag namelijk ook een verhaal.

***

Ik sta op de markt in Middelburg, mijn zoontje wil Bobo dolgraag zien. Hij kan bijna niet meer wachten tot het zover is en heeft al een keer of zes gevraagd of hij op mijn nek mag zitten. Ik heb hem alle zes de keren een ‘nee’ verkocht. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik het uit wil stellen. Het wordt namelijk steeds drukker om mij heen en ik voel de paniek opkomen. Ik ben bang dat ik tegen de vlakte zal gaan als hij op mijn nek zit, waarmee ik niet alleen mijzelf maar ook hem pijn zal doen. De paniek zit hoog en ik concentreer mij om het te laten zakken. Dan vraagt hij voor de zevende keer of hij op mijn nek mag zitten. Hij is zo enorm enthousiast en wil graag al op het podium kijken, wat nu niet lukt door alle mensen die voor hem staan. Hij wil gewoon even kijken of hij Bobo al kan zien. Dit is het moment, voor mij een hartverscheurend moment, waarop ik geen nee meer tegen hem wil zeggen. Ik wil het hem ook gewoon graag geven, net zoals iedere andere ouder dat doet voor zijn of haar kind. Ik buk en laat hem op mijn nek klimmen. Als ik ga staan probeer ik mijzelf te herstellen en de paniek onder controle te krijgen, maar met de seconde stijgt die alleen nog maar verder. Dit is het moment dat ik iets moet gaan doen en er zijn twee dingen die ik kan doen. Ik kan weglopen met als gevolg dat ik mijn zoontje verdrietig maak en teleurstel omdat hij Bobo niet kan zien of ik kan een goede vriendin appen en mijn paniek uitspreken en bespreken. Zij kan mij dan door het moment heen helpen en dan kunnen we gewoon blijven. Ik kies voor de laatste optie, pak mijn telefoon en begin berichten te versturen en te ontvangen. Dat is het moment dat jij aan komt lopen met je kroost.

***

De exacte woorden die de man in de drukte op mijn scherm heeft kunnen lezen?
“Ik ben Ju en ik heb een paniekstoornis, ik doe mega hard mijn best om hier mijn kindje bij te laten zijn. En ja daardoor moet ik soms vrienden appen om niet in paniek te raken…weet tegen wie je wat zegt.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: