Liefdesfeestjes

Perfecte illusie

Ik liep naar hem toe. De wereld om mij heen vervaagde, ik zag alleen hem nog. Hij keek mij aan, ik voelde dat mijn gezicht straalde, mijn hart gloeide. Hij was precies wat ik van hem had verwacht.
Hij was perfect.

We brachten de middag samen door. Dronken thee, zaten in het park, liepen arm in arm door de stad. We praatten, lachten en pruttelden over onze levens tot nu toe. Over alles wat we hadden gezien en meegemaakt. Over alles wat we nog wilden meemaken in dit leven, nog wilden bereiken. Over onze gelukkige en minder gelukkige momenten. Het was een wirwar van woorden, van zinnen die in elkaar over liepen, soms onafgemaakt. Anderen konden er geen touw aan vastknopen, maar wij begrepen elkaar. Alsof we al jaren communiceerden, elkaar al jaren kenden.
Het was perfect.

We deden die middag meerdere malen over. Steeds op een andere plek, steeds een beetje anders. Maar altijd met dezelfde communicatie, dezelfde chaos van letters die woorden vormden en over gingen in zinnen. Ik voelde mij verbonden met hem, een verbintenis die mij diep raakte. Het gemis en de leegte die ik had gevoeld werden door hem gevuld. Ik voelde mij geliefd, gewaardeerd en erkend. Dit was precies wat ik ooit gehoopt had te vinden.
Het was perfect.
Hij was perfect.

Ik zit opgekruld bij de open haard. Staar in het vuur en denk terug aan mijn tijd met hem. Het was zo perfect geweest. Tot de oppervlakte scheurtjes begon te vertonen, de waarheid er doorheen begon te sijpelen. Ik had in mijn gedachten een persoon gecreëerd die ik wilde dat hij was geweest. Nu begon zijn ware persoon door te schemeren. De communicatie verliep stroef, hij begreep mij niet, overeenkomsten verdwenen. Hij was niet degene die de leegte in mij had gevuld. Dit had ik zelf gedaan.
Hij was een illusie, mijn perfecte illusie.
Ontrafeld.

“Is niet alles illusie en is illusie niet alles?”
– Marcellus Emants –

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: